Zdjęcia
Biogram
Marek Słomczyński, ps. „Bimbo” – był najmłodszym pomocnikiem sanitarnym oddziałów powstańczych (Batalion Chrobry I) . W chwili wybuchu Powstania miał zaledwie 10 lat. Pomagał rannym w walkach na Woli i Starym Mieście. Zmarł w wyniku odniesionych ran - 28 sierpnia 1944 - w punkcie opatrunkowym w Arsenale - przy ulicy na Długiej. Świadkiem śmierci chłopca była jego matka – również uczestnicząca w Powstaniu.
Podporucznik Helena Słomczyńska ps. „Magdalena” - z wykształcenia lekarka. To ona jako lekarz i działaczka społeczna wpoiła synowi jak ważna jest pomoc innym, odwaga i bohaterstwo. Od 1941 prowadziła w stolicy kursy dla sanitariuszek Związku Walki Zbrojnej – AK – a w czasie okupacji niemieckiej ukrywała na ul. Nowogrodzkiej dzieci żydowskie. W czasie Powstania kierowała punktem opatrunkowym w Arsenale – po jego upadku - leczyła rannych na Miodowej oraz w szpitalu w Pałacu Raczyńskich. Helena Słomczyńska należała do batalionu „Chrobry I” – podobnie jak jej mąż i ojciec Marka, Adam Bratysław Słomczyński ps. „Kiliński” – historyk i archiwista. Poza historią – interesowało go aktorstwo - przez rok kształcił się w tym kierunku w Instytucie Reduty w Warszawie. Górę wzięła jednak pasja archiwisty i znawcy dziejów – głównie tych dotyczących stolicy.
Adam Słomczyński pracował w Archiwum Miejskim m. st. Warszawy. Współtworzył zbiory Archiwum Miejskiego i przyczynił się do przekształcenia składnicy akt w placówkę naukową. Podczas oblężenia Warszawy - we wrześniu 1939 roku - na polecenie prezydenta Stefana Starzyńskiego - pełnił obowiązki dyrektora Archiwum i zamieszkał w jego siedzibie – w Arsenale. Do chwili wybuchu walk w stolicy – zajmował się przede wszystkim zabezpieczaniem dokumentów ważnych instytucji państwa - likwidowanych przez Niemców. Mimo, że został ciężko ranny w czasie walk o Stare Miasto – 9 września 1944 roku - przeżył Powstanie. Wraz z żoną udało mu się przedostać do Milanówka, a stamtąd - w końcu października 1944 - do Rawy Mazowieckiej. Do Warszawy wrócił 1 lutego 1945. Krótko po powrocie zainicjował reaktywację Archiwum m. st. Warszawy i przyczynił się do stworzenia tej placówki od nowa. W 1947 otrzymał zadanie budowy zbiorów Muzeum Miasta Stołecznego Warszawy. Porzucił pracę w Archiwum i poświęcił się wyłącznie tworzeniu Muzeum. Za czasów działalności Adama Słomczyńskiego, placówka przeniosła się do nowej siedziby w kamienicy «Pod Murzynkiem» na Rynku Starego Miasta.
Adam Słomczyński zmarł 31 sierpnia 1980 roku. Kilka lat wcześniej - 6 lutego 1971 roku zmarła Helena Słomczyńska. Podobnie jak mężowi - udało jej się przeżyć Powstanie. Po wojnie pracowała jak lekarz pediatra. Organizowała placówki opieki nad matką i dzieckiem, m.in. tworzyła pierwsze izby porodowe. Byłą autorka wielu naukowych opracowań w tej dziedzinie oraz specjalistką chorób zakaźnych wieku dziecięcego. Na przełomie lat 50 i 60 była redaktor naczelną tygodnika „Służba Zdrowia”.
Helena i Adam Słomczyńscy spoczywają na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Miejscem ich pochówku jest zabytkowy grobowiec rodzinny Zielińskich, Piętków i Słomczyńskich z 1858 roku. Ich 10-cioletni – poległy w Powstaniu Warszawskim syn - Marek Słomczyński – spoczywa w innym miejscu Starych Powązek. We wrześniu 1945 roku jego prochy ekshumowano i złożono w grobowcu w kwaterze nr 315, rząd 3, miejsce 27.