Adolf Dygasiński

Przedstawiciel naturalizmu w Polsce. W Szkole Głównej w Warszawie studiował językoznawstwo, przyrodę i geografię. Autor znakomitych powieści o zwierzętach i przyrodzie oraz powieści krytycznych. Był mistrzem małych form literackich, Propagował samodzielny rozwój, samouctwo. Walczył w powstaniu styczniowym, dwukrotnie był uwięziony. Pracował jako guwerner i prywatny nauczyciel na dworach ziemiańskich. Jako pisarz debiutował dość późno, w wieku 44 lat. Był założycielem i redaktorem „Przeglądu Pedagogicznego”. Jako wysłannik „Kuriera Warszawskiego” odbył podróż do Brazylii śladem polskich emigrantów. Choć był czołowym naturalistą na gruncie polskim, nie zdobył popularności na miarę najwybitniejszych pozytywistów. Jan Jakubowski w tytule monografii nazwał go "Zapomnianym ogniwem". Pod koniec życia napisał „Gody życia”. To zapis jego filozofii, relacji łączącej go z światem, a także pochwały piękna przyrody. Powieść ta to pieśń na cześć przyrody i potęgi życia. Bohaterem "Godów życia" jest najmniejszy z naszych ptaków - mysikrólik, symbol nieopisanej wytrwałości, cechującej malutkich i słabych. Czasem człowiek powinien wziąć przykład z małego mysikrólika. W latach 1890–1891 Dygasiński wyprawił się w podróż do Brazylii, szlakiem polskiej emigracji „za chlebem” jako wysłannik „Kuriera Warszawskiego”. Powstał tam cykl listów opisujący tragiczne losy polskich emigrantów. Pod koniec życia ponownie osiadł w Warszawie. Zmarł na udar mózgu - po kilkumiesięcznej chorobie. Autorem jego pomnika nagrobnego na Cmentarzu Powązkowskim jest Czesław Makowski – wybitny rzeźbiarz przełomu XIX i XX wieku.