Adolf Pawiński

Jego ojciec był właścicielem farbiarni w Zgierzu. Adolf uczył się początkowo w Zgierzu i Piotrkowie, wraz z kolegami szkolnymi założył Towarzystwo Literackie, w którym czytano książki i podejmowano pierwsze próby literackie. Początkowo chciał zostać księdzem, ale wybrał karierę naukową, był jednym z 12 wybitnie zdolnych uczniów, którzy otrzymali stypendium rządowe i dzięki temu mogli studiować w Petersburgu. W 1859 r. Pawiński rozpoczął studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu w Petersburgu. W 1862 r., po zamknięciu tegoż uniwersytetu przeniósł się na Uniwersytet w Dorpacie (dziś Tartu, Estonia), w 1864r. uzyskał stopień kandydata nauk oraz otrzymał od Teodora Witte prywatne stypendium zagraniczne. Studiował w Berlinie i Getyndze. Po powrocie do kraju, w 1868 r. został docentem Szkoły Głównej w Warszawie a jednocześnie podjął pracę w warszawskim Archiwum Głównym Akt Dawnych. W 1871 r. uzyskał w Petersburgu stopień doktora historii powszechnej, a od 1875 r. był profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Carskiego w Warszawie. Był autorem wielu prac historycznych, publikował w licznych czasopismach. Współtworzył Towarzystwo Kolonii Letnich, działał w Towarzystwie Dobroczynności, gdzie kierował Sekcją Czytelni.