Aleksander Hrynkiewicz

Członek sekcji jeździeckiej Legii Warszawa. Podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, w którym służył od 1918 roku. W wojnie polsko-bolszewickiej dowodził plutonem. Awansowany do stopnia rotmistrza w korpusie oficerów kawalerii ze starszeństwem w 1928 roku. W marcu 1935 roku został przeniesiony do Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych na stanowisko adiutanta Józefa Piłsudskiego. Ostatnim. Po śmierci marszałka przekazał jego mózg, który wysłano do Wilna i zdeponowano w Polskim Instytucie Badań Mózgu w specjalnie przeznaczonym do tego budynku. W 1940 roku znalazł się w Warszawie. Hrynkiewicz (pseudonim „Przegonia”) dwa lata później został Komendantem V Obwodu Mokotów Okręgu Warszawa Armii Krajowej i został awansowany na pułkownika. W dniu wybuchu powstania Komenda V Obwodu została ulokowana w gmachu Państwowego Zakładu Higieny przy ul. Chocimskiej, a wraz z nią szpital powstańczy. Na Mokotowie było bardzo dużo Niemców, nie tylko wojskowych, ale także cywilów, co uniemożliwiało skuteczne działania. Hrynkiewicz podjął decyzję o ewakuacji w nocy z 3 na 4 sierpnia do podwarszawskich lasów. Udaną. Odznaczony Krzyżem Walecznych (trzykrotnie), Krzyżem Virtuti Militari V klasy (1921), Srebrnym Krzyżem Zasługi (1927) i Krzyżem Niepodległości (1938). Po wojnie wyjechał do małej miejscowości na Dolnym Śląsku, aby na początku lat 50-tych wrócić do Warszawy, na Żoliborz. Na przełomie lat 60./70. wraz z żoną wyjechali do Kanady.