Aleksander Krajewski

Pochodził ze szlacheckiej rodziny, jego ojciec był właścicielem wsi Zgorzałowo w powiecie ostrołęckim. Był uczniem Liceum Warszawskiego, ale ukończył cztery z sześciu klas, gdyż szkołę władze carskie zlikwidowały po upadku powstania listopadowego. W zamian utworzono I Gimnazjum Gubernialne z siedzibą w Pałacu Kazimierzowskim i tam Krajewski prawdopodobnie ukończył naukę. Od 1834 r. był urzędnikiem w Dyrekcji Poczt. Został członkiem Stowarzyszenia Ludu Polskiego, w 1838 r. został aresztowany, był więźniem Cytadeli, został zesłany na katorgę. W Rosji przebywał przez prawie 20 lat, pracował w kopalniach srebra i ołowiu oraz hutach. Po złagodzeniu kary w późniejszych latach zesłania uczył się języków obcych, zajął się tłumaczeniami. Jego przekład I części „Fausta” J. W. Goethego często jest uważany za najlepsze XX - wieczne tłumaczenie tego utworu. Po amnestii w 1856 r. powrócił z wygnania, osiadł w Warszawie i współpracował z pismem „Biblioteka Warszawska”, w którym drukował swe tłumaczenia i recenzje literatury współczesnej. Jednocześnie od 1858 r. pracował w Towarzystwie Rolniczym jako referent, a później jako kierownik wydziału wydawnictw. Z francuskiego przełożył pracę dotyczącą gospodarstwa wiejskiego, był autorem „Elementarza dla chłopców wiejskich”. Nadal działał w konspiracji i w 1862 r. ponownie został aresztowany i zesłany do Tambowa w środkowej Rosji. Po czterech miesiącach ułaskawiony wrócił, pracował jako inspektor szkół elementarnych, był redaktorem „Gazety Polskiej” , rachmistrzem w zarządzie Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, a po przejściu na emeryturę nadal pracował jako tłumacz. Był żonaty z Heleną Anną Lewicką, dzieci nie mieli. Zmarł na raka przełyku.