Alexy Nendzyński

Pedagog „natchniony”. Tak zapamiętali go jego uczniowie, których przez lata swojej pracy miał tysiące. Zainteresowania pedagogiczne objawił jeszcze w szkole średniej w Kaliszu, gdzie na rok przed maturą pełnił obowiązki „pomocnika uczących”. Po studiach na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Warszawskiego - z dyplomem magistra nauk i sztuk wyzwolonych - poświęcił się pracy naukowej. Dwa lata po studiach zatrudnił się w Liceum Warszawskim. Szkoła ta była wówczas uznawana za najlepszą szkołę średnią w Królestwie Kongresowym. Utworzona została w 1804 r. przez władze pruskie dla młodzieży z zamożnych klas społecznych zamieszkującej Warszawę. W tym czasie jej dyrektorem był Samuel Bogumił Linde, a profesorem języka francuskiego Mikołaj Chopin, ojciec Fryderyka. Szkoła posiadała charakter humanistyczny: uczono w niej łaciny, greki, polskiego, niemieckiego i francuskiego, filozofii, etyki itd., ale także przedmiotów matematyczno-przyrodniczych i technicznych, muzyki, jazdy konnej i tańca. Jej siedzibą był budynek Pałacu Kazimierzowskiego (obecnie rektorat Uniwersytetu Warszawskiego przy Krakowskim Przedmieściu). Profesor Nędzyński wykładał w niej łacinę i grekę. Uchodził za nauczyciela obdarzonego zdolnością budzenia w uczniach pasji do wykładanych przedmiotów. Wielu wychowanków Nędzyńskiego zachowało tę pasję do końca życia. Aleksy Nędzyński nie tylko uczył łaciny. Przełożył na język polski historię rzymską Eutropiusza i opracował rozprawę „O przymierzu Rzymian z Sabinami”. Zostawił także mnóstwo przygotowanych materiałów do przekładu na język polski dzieł Horacego, Wergiliusza czy Cycerona. Rada Administracyjna Królestwa Polskiego powołała go na członka stałego Komitetu Egzaminacyjnego, który oceniał przydatność kandydatów do zawodu nauczycielskiego w szkołach publicznych. Odnotowano ten fakt na jego skromnym nagrobku.