Andrzej Franciszek Dowkontt

Ukończył w Petersburgu Uniwersytet i Instytut Technologiczny. Na początku swojej działalności zawodowej uczestniczy przy projektowaniu i budowie zakładów tkackich w Twerze. Później pracował w Fabryce Parowozów w Charkowie, następnie w Warszawie jako dyrektor fabryki „Gerlach i Plust”, by znów powrócić do Rosji i zostać dyrektorem stoczni w Mikołajowie. W 1910 roku współtworzył Towarzystwo Akcyjne dla produkcji sztucznego jedwabiu. W tym czasie też nadzorował projektowanie i budowę fabryki w Boryszewie pod Sochaczewem. W trakcie I Wojny Światowej pracuje w głębi Rosji, między innymi projektując i nadzorując budowę oraz uruchomienie fabryki wyrobów metalowych w Suchonie k. Wołogdy. Po powrocie do Polski w 1920 r. zajmował się odbudową Fabryki Sztucznego Jedwabiu, którą jednak wkrótce przemianowano na Sochaczewską Fabrykę Prochu. To ogromne doświadczenie zawodowe zostaje wykorzystane w grudniu 1922 roku kiedy to skierowano go do Radomia, by nadzorował powstanie Fabryki Broni. W roku 1927 zostaje wicedyrektorem do spraw technicznych w firmie Państwowej Wytwórnie Uzbrojenia, w której skład wchodziła m.in. radomska Fabryka Broni. W czasie okupacji za stawianie biernego oporu i występowanie w obronie pracowników został aresztowany i trafił na Pawiak, gdzie był torturowany. Po wojnie, aż do swojej śmierci był zaangażowany w odbudowę przemysłu zbrojeniowego i włókienniczego.