Anna Tomaszewicz - Dobrska

Tak bardzo chciała studiować medycynę, że głodówką zmusiła rodziców, aby wyrazili na to zgodę. W wieku lat 17 wyjechała na studia medyczne do Zurychu, które ukończyła 6 lat później. Na piątym roku otrzymała asystenturę u neurologa i psychiatry Eduarda Hitziga w Klinice Psychiatrii Uniwersytetu Zuryskiego. W 1877 roku napisała pracę doktorską. Studia uzupełniała w Wiedniu i Berlinie. Zdolna, ambitna, pracowita odrzuca propozycje swoich profesorów i praktykę w Japonii. Chce wrócić do Polski i wraca, ale tu spotyka ją wielkie rozczarowanie. Ze względu na płeć nie może nostryfikować dyplomu, jej aplikacja do Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego zostaje odrzucona ( 11 głosów za, 19 przeciw), mimo pozytywnej akceptacji prezesa Towarzystwa prof. Henryka Hoyera. W publicznej debacie ma poparcie Bolesława Prusa, ale to także nie daje szans na praktykę lekarską w Warszawie. Decyduje się na wyjazd do Petersburga, aby tam nostryfikować dyplom. Udaje się tego dokonać … po pracy w haremie u zaprzyjaźnionego z carem sułtana. Posługuje się językiem niemieckim, angielskim i francuskim. W ówczesnej Rosji nie znaleziono kobiety z takimi kwalifikacjami jakie posiadała doktor Anna. Gdy sułtan ze swoim haremem wraca po 6 miesiącach do domu ona wraca do Warszawy z nostryfikowanym dyplomem. Ale nadal napotyka problemy… wśród argumentów antykobiecych są i takie … „kobieta nie może być dobrym lekarzem, gdyż…nie ma brody”. Z takim – jak byśmy dziś powiedzieli – hejtem walczy ciężką pracą i uporem. W 1880 roku wraca do Warszawy otwiera prywatną praktykę początkowo charytatywną, bierze ślub z Dr Konradem Dobrskim laryngologiem, przyjacielem Henryka Sienkiewicza. Dopiero wybuch epidemii gorączki położniczej daje jej szansę pracy w dzisiejszym Szpitalu Świętej Zofii. Propagowanie higieny przynosi realne sukcesy, zmniejsza umieralność kobiet i noworodków przy porodzie. W 1896 r jako pierwsza w Warszawie wykonuje cesarskie cięcie, współtworzy fundację Kropla Mleka, popularyzuje karmienie piersią. Opiekuje się kobietami w szwalni, ale także działa w Towarzystwie Kultury Polskiej, publicznie mówi o prawach kobiet, jest aktywistką feministyczną. Umiera 12 czerwca 1918 roku. Część swojego majątku przeznacza na warszawską fundację Kropla Mleka.