Antonina Filleborn

Od dzieciństwa występowała na scenach teatralnych, tańczyła w balecie a jako dziewięciolatka w lipcu 1866 r. wystąpiła w Lublinie z zespołem A. Trapszy w roli Klary w sztuce „Dom nadleśniczego”. Następnie występowała w zespole A. Carmantranda w Piotrkowie i innych miastach. Od 1873 r. występowała wraz z zespołem swojego ojczyma, Juliana Grabińskiego. Grała role tzw. naiwno-liryczne w wodewilach i operetkach. W 1876 r. poślubiła śpiewaka Kazimierza Filleborna i od tej pory używała na scenie nazwiska męża. Po założeniu grupy teatralnej przez Kazimierza występowała wraz zespołem męża w Ciechocinku i teatrach ogródkowych Warszawy. We wrześniu 1884 r. zadebiutowała na scenie Warszawskich Teatrów Rządowych. Otrzymała angaż na stałe i w zespole farsy i operetki grała do śmierci, wyjeżdżając czasem na występy do Płocka, Łodzi i Lublina. Początkowo nie była dobrze oceniana przez warszawskich recenzentów. Była dość niska, krępa, miała krótką szyję, więc krytykowano jej wygląd oraz złą dykcję. Jednak zdobyła uznanie dzięki głosowi, śpiewała dobrze wyszkolonym sopranem o przyjemnej barwie, osiągała sukcesy w występując głownie w operetkach ( m.in. „Piękna Helena”, „Ptasznik z Tyrolu”, „Życie paryskie”). Z czasem, dzięki wytrwałej pracy nad warsztatem aktorskim, odnosiła sukcesy również w charakterystycznych rolach komediowych. Po śmierci męża ponownie wyszła za mąż za jego brata, Marcelego Filleborna, który zajmował się budownictwem.