Bolesław Hryniewiecki

Wybitny badacz flory Litwy i Kaukazu, pochodził z Międzyrzeca Podlaskiego, gimnazjum ukończył w Lublinie, po czym przyjechał do Warszawy, by studiować nauki przyrodnicze na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Syn powstańca styczniowego, został relegowany ze studiów za udział w demonstracji w setną rocznicę Powstania Kościuszkowskiego, a w 1894 r. za przynależność do organizacji patriotycznych aresztowany i skazany na 2-letnie zesłanie w głąb Rosji. Na skutek amnestii karę zawieszono, a Hryniewiecki przeniósł się na uniwersytet w Dorpacie, gdzie w 1904 r. uzyskał stopień docenta nauk botanicznych. Uniwersytet w inflanckim Dorpacie (obecnie Tartu w Estonii) znany był ze swej autonomii, wysokiego poziomu nauczania, swobody działania organizacji studenckich oraz, co nie było bez znaczenia, nie obowiązywał tam rosyjski jako język wykładowy. Stąd był popularny wśród Polaków. Hryniewiecki napisał tam swe pierwsze znane prace naukowe poświęcone florze i rozpoczął wykłady na temat anatomii i fizjologii roślin. Do 1914 r. kilkakrotnie wyjeżdżał na studia uzupełniające na uniwersytety w Jenie, Lipska, Grazu i Genewie. W 1914 r. objął posadę dyrektora ogrodu botanicznego w Odessie, łącząc funkcję z wykładami na tamtejszym uniwersytecie. W Odessie działał w środowisku polonijnym, a w 1917 r. został przewodniczącym Rady Organizacji Polskich. Do Warszawy powrócił po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1919 r. Na UW był organizatorem i kierownikiem Zakładu Systematyki Roślin, a od 1920 r. dyrektorem Ogrodu Botanicznego. Funkcję tę sprawował przez 40 lat. Jest autorem przewodnika po Ogrodzie (wraz ze słynnym Romanem Kobendzą), „Zarysu flory Litwy”, „Zarysu dziejów botaniki” i „Owoców i nasion”. Wybrany na rektora UW, po roku kadencji został prorektorem, a w 1929 r. prezesem Ligi Ochrony Przyrody. W czasie wojny, w 1942 r., został przez Niemców usunięty ze stanowiska dyrektora ogrodu i do wyzwolenia przebywał w Brwinowie. Po wojnie energicznie włączył się w odbudowę uczelnianego ogrodu. Przeszedł na emeryturę dopiero w 85. roku życia. Jest patronem rezerwatu przyrody w okolicy Brwinowa i Podkowy Leśnej.