Bronisława Dłuska

Była starszą siostrą Marii Skłodowskiej-Curie. Dzięki wsparciu siostry ukończyła medycynę na paryskiej Sorbonie, ponieważ ojca nie było stać na kształcenie córek – wspierały się siostry. Maria pracowała jako guwernantka i wysyłała pieniądze Bronisławie, która następnie zaprosiła późniejszą noblistkę do Paryża i pomogła jej w studiowaniu. Starszy brat Józef był także znanym lekarzem w Warszawie. Jako żona Kazimierza Dłuskiego także lekarza – pulmonologa rozpoczęła pracę w Paryżu, gdzie otworzyła jeden z pierwszych gabinetów prywatnych. Razem z mężem prowadziła otwarty dom, w którym bywali między innymi Ignacy Mościcki, Józef Piłsudski, Ignacy Paderewski. W 1902 roku wracają do ojczyzny, do Zakopanego, gdzie stworzyli sanatorium przeciwgruźlicze, które finansowo wspomogła Maria – dzieląc się funduszami z Nagrody Nobla. Jako pierwsza kobieta nostryfikowała dyplom na Uniwersytecie Jagiellońskim. Inicjatorka budowy Muzeum Tatrzańskiego. Działała w zakopiańskim kole Ligi Kobiet Galicji i Śląska, pomagała w założeniu i prowadziła ochronki dla dzieci legionistów w Zakopanem i Rabce. Jej jedyna córka Helena była znaną taterniczką. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości państwo Dłuscy wrócili do Warszawy, gdzie w drugiej połowie lat 20-tych XX wieku otworzyli prewentorium przeciwgruźlicze w Aninie. Po śmierci męża i zamknięciu prewentorium w 1930 roku na prośbę siostry Marii doktor Dłuska zaangażowała się w budowę i otwarcie Instytutu Radowego w Warszawie przy ulicy Wawelskiej – dziś to Instytut Onkologii. Dłuska była pierwszym dyrektorem Instytutu. Była także bardzo zaangażowana w pozyskanie funduszy na budowę Instytutu - pocztówki z odezwą noblistki przyniosły dochód dwóch milionów złotych. Do śmierci czyli do 1939 roku, wspierała działalność Towarzystwa Instytutu Radowego. Odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi oraz Medalem Niepodległości