Daniel Filleborn

Był synem właściciela zakładu brązowniczego i w młodości pracował w zakładzie ojca. Tam pewnego razu usłyszał śpiewającego młodzieńca Jan Quattrini, dyrektor opery i namówił go do nauki śpiewu w Szkole Operowej, którą prowadził przy Teatrze Wielkim. Od 1863 r. kontynuował naukę u Francesco Lampertiego w Mediolanie jednocześnie występując na scenie. Jego debiut odbył się rok wcześniej, w 1862 r. na deskach Opery Warszawskiej, gdzie wkrótce został pierwszym tenorem. Szybko stał się ulubieńcem publiczności, pisano o nim, że jest „ładny, elegancki, wytworny” a jednocześnie miał doskonałe recenzje występów scenicznych. Uważano go za jednego z najlepszych wykonawców partii Jontka w „Halce”. W sezonie 1873/1874 występował w Petersburgu i Moskwie. Po powrocie do Warszawy okazało się, że nadwyrężył struny głosowe. Odnosił mniejsze sukcesy, rzadziej występował a po raz ostatni śpiewał partię Don Ottavia w operze „Don Juan” w 1882 r., mając zaledwie 41 lat. Zamieszkał wraz z żoną Martą w willi pod Warszawą i prowadził popularną restaurację „Marcelin”. Był bratem śpiewaka operowego Kazimierza Filleborna.