Elżbieta Barszczewska-Wyrzykowska

Była żoną aktora Mariana Wyrzykowskiego, z którym miała syna Juliusza. Zamierzała wstąpić do Szkoły Nauk Politycznych, ale ostatecznie zdecydowała się na studia aktorskie. Warszawski Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej - tam poznała również swego przyszłego męża - ukończyła w 1934 roku. W tym samym roku zadebiutowała na scenie Teatru Polskiego rolą Heleny w Śnie nocy letniej Szekspira w reżyserii Leona Schillera. Od razu w tej roli określone zostało jej aktorskie emploi: kobiety pięknej, szlachetnej, poetyckiej i niewinnej. Jej wielkie oczy, długie warkocze już od czasów nauki w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej (1932-1934) predestynowały ją, według nauczycieli, do ról klasycznych. Od roli Dziewicy w słynnych Schillerowskich Dziadach z 1934 r, wystawioną w Teatrze Polskim repertuar romantyczny, figura romantycznej kobiety, stały się jej szczególną specjalnością. Barszczewska zbudowała kanon kobiecości anielskiej oraz ofiarnej. Ogromną popularność przyniosła aktorce rola tytułowej Tessy w dramacie Jeana Giraudoux w reżyserii Aleksandra Węgierki z 1936 r. Sztuka grana była ponad 250 razy. Ostatnią rolą teatralną przed wojną była Ofelia w Hamlecie z 1939 r. Na dużym ekranie zadebiutowała jeszcze jako studentka w filmie Co mój mąż robi w nocy, dzięki delikatnej urodzie, głosowi o ciekawej barwie i talentowi szybko zdobyła popularność i uznanie publiczności i krytyki, stała się gwiazdą. Odrębnym wątkiem przedwojennej kariery Elżbiety Barszczewskiej był film; w ciągu pięciu lat zagrała w 13stu produkcjach, tak znanych jak Trędowata z roku 1936, Znachor z 1937 i z tego samego roku Dziewczęta z Nowolipek - to przyniosło jej status gwiazdy. Po wojnie pracowała w Teatrze Polskim w latach 1945-62, w Teatrze Narodowym od 1962 do 1965 i od 1965 do 1987 roku ponownie w Teatrze Polskim. Jednak poza tymi warunkami zewnętrznymi i specyficznym emploi Barszczewska posiadała także świetny warsztat aktorski i prawdziwy talent, który pozwalał jej grać oszczędnie, prosto, niemal intymnie, wprowadzając na scenę inny język wyrazu w porównaniu choćby do pomnikowej Niny Andrycz.