Emilja Lejowa

Urodziła się w Warszawie w rodzinie ziemiańskiej. Jej rodzice, Mikuszycowie posiadali wieś Wyczerpy w okolicach Piotrkowa, gdzie przyszła pisarka spędziła dzieciństwo. Początkowo była kształcona w domu, a następnie ukończyła Instytut Żeński Marii Józefiny w Dreźnie. W 1859 r. wyszła za mąż za byłego oficera wojsk polskich, Józefa Leję. Wraz z mężem zamieszkała w Warszawie, gdzie Józef był urzędnikiem Kolei Warszawsko – Wiedeńskiej a Emilia rozpoczęła pracę literacką. Jej drobne utwory drukowały pisma warszawskie, a w 1861 r. ukazała się jej pierwsza książka „Kilka próbek poetycznych”. W 1863 r. wydała utwór przeznaczony dla młodych czytelników „Historia polska dla dzieci, opowiedziana w 35 lekcjach”. Napisała ponad 20 książek przeznaczonych dla dzieci, były to opowiadania obyczajowe, popularnonaukowe, geograficzne czy historyczne. Z czasem poświęciła się tematyce religijnej ( „Czcij ojca twego i matkę twoją”, „Chwalcie Boga” i inne). Była również tłumaczką literatury dla młodzieży z języka niemieckiego.