Eugenia Lewicka

Miała duże zasługi w tworzeniu infrastruktury oraz metod leczenia w uzdrowisku w Druskiennikach, a także w dzisiejszej Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie na Bielanach. Niestety jej działalność oraz kariera zostały brutalnie przerwane przez przedwczesną i zaskakującą śmierć. Urodziła się 10 sierpnia 1896 roku w Czerkasach na Ukrainie, gdzie ukończyła gimnazjum. Ojciec, Cyryl Lewicki, polski szlachcic, i matka, Elżbieta Nicichorska, dbali o wychowywanie dzieci w duchu polskości. Miała sześciu braci, ale tylko o dwóch z nich istnieją szersze informacje. Wilhelm był kawalerzystą związanym z Wojskiem Polskim, Wincenty – lekarzem wojskowym zamordowanym w Katyniu. Nie wiadomo, który z braci zamieścił na grobie pani doktor piękne pożegnanie: „Słonecznej siostrze”. Po maturze rozpoczęła studia w Żeńskim Instytucie Medycznym w Kijowie. Już podczas studiów pracowała w klinice diagnostycznej im. prof. Obrazcowa, a następnie w szpitalu epidemicznym podczas epidemii duru brzusznego. Po ukończeniu studiów, jako najzdolniejsza studentka, dostała zatrudnienie w Klinice Chorób Wewnętrznych, gdzie prowadziła badania naukowe. Rodzice, ze względu na pochodzenie i czas rewolucji, zmieniali miejsca zamieszkania, by w końcu osiedlić się w Warszawie. Tutaj doktor Eugenia pomyślnie uzupełniła wykształcenie medyczne i uzyskała nostryfikację. Pracowała w Szpitalu Żydowskim, na oddziale wewnętrznym, oraz w klinice neurologii Uniwersytetu Warszawskiego. W Druskiennikach rozpoczęła pracę sezonową w 1924 roku. Wprowadziła tam bardzo nowoczesne metody leczenia: ruch, gimnastykę, leczenie słońcem i powietrzem. Tutaj też poznała marszałka Józefa Piłsudskiego, który chętnie korzystał z uroków sanatorium. W 1927 roku został powołany Centralny Instytut Wychowania Fizycznego (CIWF) w Warszawie, gdzie była członkinią Rady Nadzorczej i Rady Naukowej Wychowania Fizycznego oraz kierowniczką sekretariatu. Znajomość z marszałkiem na pewno pomogła w jej karierze lekarskiej, jednak zbytnia zażyłość zdecydowanie jej zaszkodziła. Wspólny wyjazd na Maderę zakończył tę znajomość, jednak późniejsze skutki okazały się dramatyczne. 27 czerwca 1931 roku znaleziono dr Eugenię nieprzytomną w CIWF. Po dwóch dniach, 29 czerwca, odeszła na zawsze. Była kobietą mądrą, szanowaną i zasłużoną dla polskiej medycyny. Przyczyną śmierci było zatrucie środkami chemicznymi. Samobójstwo czy celowe działanie? Spekulacje trwają do dziś.