Eugeniusz Dąbrowa Morawski

Kształcił się w Instytucie Muzycznym w Warszawie pod kierunkiem Zygmunta Noskowskiego, pod którego kierunkiem edukację zdobywał także litewski kompozytor Mikalojus Konstantinas Čiurlionis, z którym Morawski utrzymywał odtąd kontakty przyjacielskie. Morawski zdobywał też umiejętności w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych, należąc m.in. do uczniów Ferdynanda Ruszczyca. W ten sposób podobnie jak Čiurlionis odznaczył się jako kompozytor oraz malarz. Morawski był też aktywny w Polskiej Partii Socjalistycznej, z którą przygotowywał zamach na rosyjską policję. Z tego powodu musiał udać się na emigrację. W Paryżu zdobywał dalsze umiejętności w zakresie muzyki i malarstwa. W 1930 r. powrócił do Polski, otrzymując posadę w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Warszawie, którym kierował w latach 1932–1939. Popadł przez to w konflikt ze zwolennikami swojego poprzednika Karola Szymanowskiego. W 1934 r. należał do twórców Instytutu F. Chopina. Jako kompozytor tworzył utwory orkiestrowe, fortepianowe, utwory sakralne, 5 oper, balety – wśród nich Świtezianka (prapremiera: Warszawa 1931). Twórczość malarską (wykazującą podobieństwa ze stylem Čiurlionisa) traktował marginesowo. W latach 1932–39 był rektorem Państwowego Konserwatorium Muzycznego w Warszawie. Oprócz kierowania uczelnią wykładał instrumentację. Zorganizował wydział muzykologii oraz klasy kapelmistrzowską i operową, zainicjował tzw. koncerty wymienne absolwentów wyższych uczelni muzycznych w różnych miastach Europy. W czasie II wojny światowej wykładał w tajnym konserwatorium prowadzonym przez Stanisława Kazuro.