Eugeniusz Lokajski

Swoją naukę rozpoczął gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie, gdzie zdał egzamin dojrzałości. Następnie rozpoczął studia w Wyższej Szkole Handlowej, jednakże dość szybko z nich zrezygnował. Ukończył studia w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie w 1932 roku myśląc o karierze nauczyciela wychowania fizycznego. Swoją przygodę ze sportem rozpoczął w klubie sportowym „Warszawianka”, trenując bieganie, pływanie, piłkę nożną, pięciobój i skok wzwyż. Marzeniem młodego Eugeniusza był rzut oszczepem, jednakże zdaniem trenera miał do tego zbyt cherlawą posturę. Po ukończeniu studiów został nauczycielem wychowania fizycznego w gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie, łącząc to z byciem asystentem i instruktorem lekkiej atletyki. W dalszym ciągu trenował lekkoatletykę i to jej poświęcał najwięcej czasu. W czerwcu 1936 roku zadebiutował w zawodach w rzucie oszczepem ustanawiając rekord Polski i tym samym stając się 3 na świecie zawodnikiem w tej dyscyplinie. Na igrzyskach olimpijskich w 1936 roku był zdecydowanym faworytem, jednakże przed samym wyjazdem doznał kontuzji. To nie powstrzymało go przed startem i uplasował się na 7 miejscu. Po zakończonych igrzyskach wyjechał do sanatorium w Niemczech gdzie wrócił do formy. Planował powrót do sportu, jednak te plany pokrzyżował wybuch II wojny światowej. Chciał walczyć jako żołnierz AK, jednakże Państwo Podziemne nie wyraziło na to zgody ze względu na to, że był sportowcem. Dodatkowo był poszukiwany przez Niemców i początkowo ukrywał się poza Warszawą. W 1942 w mieszkaniu matki otworzył zakład fotograficzny. W styczniu 1944 roku zostaje zaprzysiężony na żołnierza A.K., przyjmując pseudonim „Brok”. Walczył jednak w Powstaniu Warszawskim gdzie między innymi pełnił rolę fotografa i wykonał wiele zdjęć zarówno powstańców, jak i zwykłych mieszkańców stolicy oraz prowadził dokumentację poległych. Zginął w zbombardowanej kamienicy. Jego ciało wydobyto spod gruzów dopiero w maju 1945 roku.