Ewa Kunina

Ewa Kunina, z domu Krauze, urodziła się 1 czerwca 1889 roku w Warszawie. Kształciła się aktorsko m.in. pod kierunkiem Aleksandra Zelwerowicza i Wojciecha Brydzińskiego. Zadebiutowała w 1914 w Teatrze Polskim w Kijowie pod pseudonimem Ewa Korczak. W latach 1915–1916 występowała w Łodzi. Od 1916 r. występowała w teatrach warszawskich: Teatrze Orpheon, w Teatrze Polskim, w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego, w Teatrze Szkarłatna Maska, w Teatrze Polskim i Małym, w Teatrze Ateneum, w Teatrze Kameralnym. W latach 1933–1939 pełniła funkcję kierownika administracyjnego szkolnego teatru przy Reducie, ponadto w latach 1931–1932 występowała w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie.

W okresie II wojny światowej pracowała w Warszawie w kawiarni aktorskiej „Znachor”.

Po zakończeniu wojny była aktorką Starego Teatru w Krakowie (1945–1946), Teatru Wojska Polskiego w Łodzi, a od 1950 do śmierci w Teatrze Narodowym w Warszawie.

Nagrobek Henryka Kuny jest trzydziesty piąty w rzędzie nagrobków w Alei Zasłużonych Cmentarza Stare Powązki, licząc od pierwszego nagrobka Władysława Reymonta z 1925 roku.

Wg ewidencji Cmentarza jest to Aleja Zasłużonych, Rząd 1, miejsce 49.

Nagrobek Henryka Kuny jest wykonany z granitu i piaskowca. Na pionowej płycie znajduje się wyrzeźbiony w kamieniu krzyż i inskrypcja:

Ś.P. HENRYK KUNA ARTYSTA RZEŹBIARZ 1879 – 1945

Na płycie nagrobnej znajduje się inskrypcja:

EWA KUNINA AKTORKA 1.VI.1889 – 14.III.1963

Ewa Kunina, z domu Krauze, urodziła się 1 czerwca 1889 roku w Warszawie. Kształciła się aktorsko m.in. pod kierunkiem Aleksandra Zelwerowicza i Wojciecha Brydzińskiego. Zadebiutowała w 1914 w Teatrze Polskim w Kijowie pod pseudonimem Ewa Korczak. W latach 1915–1916 występowała w Łodzi. Od 1916 r. występowała w teatrach warszawskich: Teatrze Orpheon, w Teatrze Polskim, w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego, w Teatrze Szkarłatna Maska, w Teatrze Polskim i Małym, w Teatrze Ateneum, w Teatrze Kameralnym. W latach 1933–1939 pełniła funkcję kierownika administracyjnego szkolnego teatru przy Reducie, ponadto w latach 1931–1932 występowała w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie.

W okresie II wojny światowej pracowała w Warszawie w kawiarni aktorskiej „Znachor”.

Po zakończeniu wojny była aktorką Starego Teatru w Krakowie (1945–1946), Teatru Wojska Polskiego w Łodzi, a od 1950 do śmierci w Teatrze Narodowym w Warszawie.

Po zakończeniu wojny Ewa Kunina zamieszkała w Domu Artystów Weteranów w Skolimowie i zajmowała się tym domem przez wiele lat. Zmarła tam 14 marca 1963 roku.

Warto przytoczyć w tym miejscu słowo o Ewie Kuninie zamieszczone w miesięczniku „Teatr” nr 5/2012 autorstwa Łukasza Maciejewskiego:

„Ikoną walki o Skolimów była Ewa Kunina, która fundusze na schronisko zdobywała także fortelem. Do legendy przeszła jej audiencja u Bolesława Bieruta. Kunina, przebrana w strój Rollinsonowej z Dziadów, wtargnęła do gabinetu Bieruta podpierając się laską. Kiedy, w teatralnym geście, laska wypadła z rąk aktorki, skonfundowany Bierut podbiegł, żeby ją podnieść i podał aktorce, wówczas Kunina rzuciła mu się na szyję jęknęła: „Synu! Ja wiedziałam, że ty masz wielkie serce! Kochasz starych ludzi! Nie dasz nas ukrzywdzić!”. Pieniądze rzeczywiście się znalazły. A chodziło o niebagatelną sumę, konieczną na rozbudowę schroniska.”

Z gabinetu Bieruta Ewa Kunina wyszła z podpisanym pozwoleniem na rozbudowę. W listopadzie 1964 r. uroczyście oddano do użytku drugi pawilon, który zyskał nazwę… Belweder. Natomiast stary dom zaczęto nazywać Plebanią. Niestety, Ewa Kunina nie doczekała tej radosnej dla aktorów weteranów mieszkających w Skolimowie chwili.