Franciszek Czubalski

Urodził się w Przysusze k. Opoczna. Studiował medycynę na uniwersytetach w Dorpacie i Lwowie. Na tym ostatnim rozpoczął karierę naukową, ale inwazja rosyjska zmusiła go do przejścia na Uniwersytet Jagielloński. W 1916 r., jak wielu innych naukowców, przyjechał z Galicji do Warszawy. W tym samym roku został kierownikiem Katedry Fizjologii na UW i na tym stanowisku pozostał do końca jej istnienia, tj. do 1950 roku. W czasach II Rzeczpospolitej Franciszek Czubalski był współzałożycielem Państwowego Instytutu Dentystycznego i szefował mu w latach 1930-1933. Będąc dziekanem Wydziału Lekarskiego UW (1923-1925 i 1934), a w latach 1934-1938 prorektorem uczelni, dał się poznać jako dobry organizator. W czasie II wojny światowej był więźniem Pawiaka i współtwórcą tajnego nauczania. Po wojnie, w 1947 r. został na dwa lata rektorem UW, by potem piastować tę funkcję na nowo powstałej Akademii Medycznej, powstałej z Wydziałów Lekarskiego i Farmaceutycznego UW. Przy czym należy zaznaczyć, że należał do przeciwników odłączenia nauk medycznych od UW i starał się o ich ponowne przyłączenie. Wykładał aż do 1962 r.