Franciszek Kwieciński

Był politykiem, społecznikiem, działaczem Narodowej Partii Robotniczej, uczestnikiem prac plebiscytowych na Śląsku, działaczem Stronnictwa Pracy, redaktorem wychodzącej dwa razy w tygodniu w latach 1942–1944, konspiracyjnej gazety „Głos Warszawy”. Posługiwał się pseudonimami Karwat i Frankowski.

Franciszek Kwieciński urodził się 13 września 1884 w Głuszynie koło Nieszawy na Kujawach. Miał pięcioro rodzeństwa, w tym braci: Leona i Zygmunta.

Jego żoną była Janina Maria z d. Sojecka. Mieli czworo dzieci, w tym córki Zofię i Hannę Marię z męża Broncel.

Podjął naukę w gimnazjum w Warszawie, ale szkoły nie ukończył. Po pewnym czasie założył i został właścicielem firmy przewozowej. Od połowy 1915 r. przebywał w Moskwie, gdzie działał m.in. w agendach Centralnego Komitetu Obywatelskiego. Po powrocie do Polski, w 1919 r. został działaczem Narodowego Związku Robotniczego (NZR), a w kolejnym roku przeszedł z NZR do nowo powstałej Narodowej Partii Robotniczej (NPR) i stał się jednym z jej liderów. Został redaktorem pism „Głosu Codziennego”, „Placówki” i „Zrywu”. Brał udział w akcjach plebiscytowych na Górnym Śląsku i w III powstaniu śląskim w 1921 r.

Od końca 1923 r. stał na czele warszawskich struktur partii (NPR), w latach 1928–1937 był członkiem jej Rady Naczelnej, a od 1933 r. Centralnego Komitetu Wykonawczego.

W latach 30. zaangażował się w działalność opozycji antysanacyjnej. W 1930 r. współorganizował Centrolew, czyli sojusz partii centrowych i lewicowych. W 1937 r. aktywnie uczestniczył w konsolidacyjnych działaniach Frontu Morges. Front Morges był politycznym porozumieniem działaczy stronnictw centrowych. Powstał w 1936 z inicjatywy generała Władysława Sikorskiego i Ignacego Paderewskiego w celu walki z dyktaturą sanacyjną i prowadzoną przez nią polityką zagraniczną. Porozumienie zostało zawiązane w szwajcarskiej miejscowości Morges, w której mieszkał Ignacy Paderewski.

W październiku 1939 r. Kwieciński podjął działalność w tajnym Stronnictwie Pracy (SP), od kwietnia 1940 r. został jego prezesem. Dążył do zintegrowania wokół generała Władysława Sikorskiego antysanacyjnych organizacji podziemnych. Na początku 1940 r. współtworzył Centralny Komitet Organizacji Niepodległościowych (CKON), a we wrześniu tego roku, jako prezes SP, wszedł w skład Politycznego Komitetu Porozumiewawczego, utworzonego przy komendzie Związku Walki Zbrojnej, zalążka Polskiego Państwa Podziemnego. Wkrótce doprowadził do mianowania Cyryla Ratajskiego, przedwojennego przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego SP w Poznaniu, pierwszym Delegatem Rządu.

Franciszek Kwieciński został aresztowany 19 stycznia 1942 r., w wyniku denuncjacji przez agenta Gestapo Jana Smugę, który dostarczył Niemcom listę 181 działaczy warszawskiego SP. Denuncjator został później zlikwidowany na mocy wyroku podziemia. Początkowo po aresztowaniu Kwieciński nie został rozpoznany, posługiwał się bowiem nazwiskiem Karwat, został osadzony na Pawiaku i torturowany podczas przesłuchań na Szucha. Nie zdradził nikogo ze swoich towarzyszy.

28 maja 1942 r. został rozstrzelany, wraz z córką Zofią i 222 innymi więźniami Pawiaka, w Lesie Sękocińskim koło Magdalenki.

12 sierpnia 1954 został odznaczony pośmiertnie Krzyżem Niepodległości Polski Podziemnej z Mieczami przez Prezydenta RP na Wychodźstwie Augusta Zaleskiego.

Został pochowany w Alei Zasłużonych Cmentarza Powązkowskiego w Warszawie.

Nagrobek Franciszka Kwiecińskiego jest osiemnasty w rzędzie nagrobków w Alei Zasłużonych Cmentarza Stare Powązki, licząc od pierwszego nagrobka Władysława Reymonta z 1925 roku. Wg ewidencji Cmentarza jest to Aleja Zasłużonych, rząd 1, miejsce 24.

Na granitowej płycie pionowej nagrobka, obok krzyża, widnieje inskrypcja:

Ś.P. FRANCISZEK KWIECIŃSKI DZIAŁACZ STRONNICTWA PRACY I KRAJOWYCH WŁADZ PODZIEMNYCH 1939 – 1942 ROZSTRZELANY PRZEZ NIEMCÓW W MAGDALENCE 28.V.1942

W tym samym grobie została pochowana żona, Janina Kwiecińska, zmarła w kwietniu 1945 r. oraz, prawdopodobnie symbolicznie, córka Zofia, rozstrzelana razem z ojcem w Magdalence w dniu 28.05.1942 r.

Na granitowej poziomej płycie nagrobnej można odczytać dwie inskrypcje:

ŻONA JANINA Z SOJECKICH KWIECIŃSKA ZM. 26.IV.1945 R.

PAMIĘCI CÓRKI ZOFII KWIECIŃSKIEJ LAT 21 ŁĄCZNICZKI A.K. ROZSTRZELANEJ WRAZ Z OJCEM W MAGDALENCE