Gabrjel Czechowicz

Pochodził z rodziny ziemiańskiej, co nie powstrzymało go przed ukończeniem studiów na Wydziale Prawa Petersburskiego Uniwersytetu Państwowego. Przez wiele lat pracował w Rosyjskim banku państwowym, a do Polski wrócił dopiero w 1919. Znalazł pracę w Wydziale Skarbowym Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich. W 1922 roku, startował w wyborach do sejmu, jednakże bezskutecznie. Po kilku latach w Brześciu, jako prezes izby skarbowej, został dyrektorem Departamentu Podatkowego w Ministerstwie Skarbu i dość szybko awansował na stanowisko podsekretarza stanu. Jeżeli chodzi o poglądy Czechowicza, to zdecydowanie nie zgadzał się on z władzą. Dowiadujemy się tego z opublikowanej przez niego w 1922 roku deklaracji programowej. Ze względu na krytykę rządzących, deklarację wydał pod pseudonimem Leliwa. W pierwszej części zwraca on uwagę na takie rzeczy jak spadek dochodów państwa w porównaniu do dochodów przedwojennych, zbyt powolna i nieskuteczna metoda ściągania podatków, czy korupcja. Druga zaś część opiera się na planie reorganizacji polskiego systemu podatkowego i zawierała takie punkty jak: pozostawienie tylko jednego podatku bezpośredniego – dochodowego czy „Projekt idealnej waluty złotej”. W 1926 Czechowicz ponownie wydał pracę pod tym samym pseudonimem. Tym razem jednak, ocenił on pracę ówczesnego ministra skarbu Władysława Grabskiego oraz swojego przełożonego. Jest też on zdecydowanym przeciwnikiem reformy złotego wprowadzonej przez Grabskiego i uważa, że była ona niekorzystna dla państwa. Niewiele później doszło do Przewrotu majowego. Po dojściu Piłsudzkiego do władzy Czechowicz został ministrem skarbu. Jednakże biuro to miało charakter tymczasowy i podał się on do dymisji po wyborze Ignacego Mościckiego na nowego prezydenta. Po kilku miesiącach nastąpił jednak ponowny przewrót, premierem został Piłsudzki, a Czechowicz wróciła na stanowisko. Lata 1926-29 określa się jako czas stabilizacji dla Polskiej gospodarki, lecz wynikało to bardziej z wcześniejszych reform Grabskiego oraz korzystnej sytuacji międzynarodowej, niż zasług ówczesnego ministra skarbu. W grudniu 1927 Czechowicz przekazał 8 milionów złotych na fundusz reprezentacyjny premiera Józefa Piłsudskiego, który wykorzystał je do prowadzenia kampanii BBWR. Inne środki wydane przez rząd, w kontekście nadwyżki w budżecie państwa, także nigdy nie podlegały zatwierdzeniu przez Sejm. W związku z tymi wykroczeniami, posłowie Klubu Narodowego, oskarżyli ministra o o nieprzedstawione do akceptacji sejmowi przekroczenia w wydatkach budżetowych w roku 1927/1928 na kwotę 650 min zł. W związku z następującymi wydarzeniami w 1929 podał się on do dymisji, a Sejm zdecydował o postawieniu go przez Trybunałem Stanu. Piłsudzki bronił swojego ministra, a Czechowicz pozostawał lojalny wobec niego. Trybunał nie wydał jednak nigdy swojego wyroku, a całą sprawa została umorzona gdy Sanacja doszła do władzy w 1930 roku. Czechowicz nie był zadowolony z takiego obrotu sprawy, ponieważ uważał, że byłby w stanie udowodnić swoją niewinność. W późniejszych latach udzielał się jako publicysta i ekonomista, a do polityki powrócił w 1934, próbując swoich sił wraz z Tytusem Filipowiczem zakładając Polską Partię Radykalną. Partia ta nie rozwinęła się, a w 1937 były minister został skarbnikiem w Zarządzie Głównym Stronnictwa Pracy. Zmarł 22 stycznia 1938 roku na atak serca w Warszawie.