Henryk Doroba

Brat Kazimierza. Bokser wagi średniej. Przed II Wojną Światową zaliczany do ścisłej krajowej czołówki, pokonał m.in. Antoniego Kolczyńskiego, Józefa Fabisiaka i Henryka Całkę. Podobnie jak w ringu, odważnie walczył o wolność Polski od 1939 roku. W Kampanii Wrześniowej był w I Baterii I Pułki Artylerii Przeciwlotniczej. W końcówce września trafił do niewoli w okolicach Tarnowa. Udało mu się uciec i przedostać do Warszawy. W czasie okupacji wstąpił do Armii Krajowej. Działał pod pseudonimem „Docha”, który wybrał na cześć znanego przedwojennego motocyklisty Legii, o takim nazwisku. Dokonywał wielu sabotaży. W 1943 roku, osaczony przez Gestapo uciekł przed aresztowaniem po dachach domów przy ulicy Siennej na Mariańską. Od pierwszych dni powstania walczył w rejonie Powązek, dowodził oddziałem w zgrupowaniu Żbik w Obwodzie Żywiciel. Oddział wycofał się do Kampinosu, skąd po kilku dniach, wzmocniony 200 powstańcami, przebił ponownie na Żoliborz. W czasie obrony barykady przy ul. Dziennikarskiej, 14 września 1944, Doroba uszkodził czołg „Pantera”, obrzucając go butelkami z benzyną. Brał udział także w dramatycznej odsieczy dla zaimprowizowanego szpitala powstańczego przy klasztorze Sióstr Zmartwychwstanek, gdzie jego żołnierze w walce wręcz tym, co było pod ręką, wyparli wdzierających się do budynku Niemców. 30 września walczącego na pl. Inwalidów Dorobę poważnie ranił pocisk z granatnika. Po upadku powstania w obozie pruszkowskim charakterystyczny „bokserski” nos Doroby zwrócił uwagę jednego z Niemców, który – jak się okazało – również uprawiał pięściarstwo. Dzięki temu Doroba trafił do szpitala w Tworkach. Rany były jednak zbyt poważne. Zmarł 7 października 1944 r.