Henryk Hektor Siemiradzki

Wybitny malarz, przedstawiciel akademizmu. Grób symboliczny (w roku 1903 jego ciało przeniesiono do krypty zasłużonych Na Skałce w Krakowie).

Ojciec służył w armii carskiej, gdzie dosłużył się stopnia generała. W domu mówiono jednak po polsku i kultywowano polską kulturę. Dzieciństwo spędził w Charkowie, gdzie na miejscowym uniwersytecie ukończył wydział matematyczno-fizyczny. Następnie studiował malarstwo w Petersburgu. W 1871 roku wyjeżdża do Monachium, gdzie poznaje m. in. poznaje Józefa Brandta i Stanisława Witkiewicza. W 1872 roku osiadł w Rzymie. Tematykę do swoich obrazów czerpał przede wszystkim z antyku, a jego płótna cieszyły się wielkim uznaniem w całej Europie.

Jednym z najsłynniejszych obrazów jego autorstwa jest wielkie płótno pt. Pochodnie Nerona przedstawiające męczeństwo pierwszych chrześcijan w Rzymie. Autor w 1879 roku ofiarował ten obraz do powstającego w Krakowie Muzeum Narodowego, czym zaskarbił sobie wielką przychylność rodaków. Malował sceny o tematy zaczerpniętej z historii antyku i Biblii oraz pejzaże. Pod koniec życia mieszkał w Orońsku pod Radomiem.

Henryk Siemiradzki - inaczej niż wielu artystów jego epoki – nie doświadczył niedostatku. Jego obrazy cieszyły się uznaniem w całej Europie a on sam zdobywał najwyższe wyróżnienia na międzynarodowych wystawach. Tematykę swych dzieł czerpał z antyku i Biblii. Potężne dzieła o intensywnych barwach, nacechowane spokojem i harmonią, robiły wrażenie. Teatry: Miejski w Krakowie (dziś im. Słowackiego) i Wielki - we Lwowie zamówiły u Siemiradzkiego kurtyny – które znajdują się tam do dzisiaj.

Ostatnie lata życia – spędził w dworku w Strzałkowie koło Radomska. Zmarł 23 sierpnia 1902 roku i został pochowany został na cmentarzu Powązkowskim. 26 września 1903 roku prochy Henryka Siemiradzkiego przeniesiono do krypty zasłużonych na krakowskiej Skałce. Grób na Powązkach ma charakter symboliczny.