Henryk Krajewski

Adwokat, studiował na wydziale prawa Uniwersytetu w Moskwie, gdzie angażował się w działalność polskiego środowiska, między innymi w organizacji pomocy dla zesłańców politycznych. Po powrocie do Polski pracował w Wydziale Skarbowym Warszawskiego Rządu Gubernialnego. Działał najpierw w organizacji związanej z Centralizacją Wersalską Towarzystwa Demokratycznego Polskiego, a następnie w nowoutworzonej przez Edwarda Domaszewskiego organizacji, która planowała zbrojny zryw. Po śmierci jej założyciela staje na jej czele. Aresztowany w 1850, po ciężkim śledztwie złożył obszerne zeznania. Z te-go powodu próbował dwukrotnie popełnić samobójstwo. W 1854 skazano go na 8 lat cięż-kich robót w kopalniach Nerczyńskich (w 1855 skrócono karę do 4 lat, a w 1857 zamieniono resztę katorgi na osiedlenie). W czasie zesłania w Irkucku ożenił się z wdową po swoim przyjacielu, członkinią grupy Entuzjastek, Anną Domaczewską. Wraz z żoną udzielał korepetycji, oszczędzał na powrót do domu. W Powstaniu Styczniowym był dyrektorem Wydziału Spraw Zagranicznych w Rządzie Narodowym od kwietnia do września, kiedy to został aresztowany, po czym zwolniony po kil-ku tygodniach i znów aresztowany w kwietniu 1864. Skazano go na zesłania. 3 lata spędził w Kiereńsku. Po powrocie założył Kasę Pomocy Adwokatów Przysięgłych. Cały majątek zapisał na stypendia dla kształcącej się młodzieży chłopskiej, księgozbiór oddał Kasie Pomocy Adwokatów Przysięgłych.