Henryk Marconi

Włoski architekt, działający w Polsce, był przedstawicielem klasycyzmu. Urodził się w Rzymie, we Włoszech. We wczesnym etapie życia kształcił się prawdopodobnie pod okiem swojego ojca, architekta i malarza fresków. Później, w latach 1806 – 1810, studiował równolegle na Uniwersytecie Bolońskim i Akademii Sztuk Pięknych w Bolonii. Rok po skończeniu studiów rozpoczął pracę jako nauczyciel rysunku. W 1822 roku przyjechał do Polski na zaproszenie generała Ludwika Michała Paca. Jego pozycja, zarówno zawodowa jak i społeczna, bardzo szybko rosła. W 1824 roku poślubił Małgorzatę-Heiton. Wziął również udział w powstaniu listopadowym. Uznawany za jednego z najwybitniejszych architektów pierwszej połowy XIX wieku tworzących na ziemiach polskich. Studiował jednocześnie na uniwersytecie i Akademii Sztuk Pięknych w Bolonii. Do Polski sprowadził go gen. Pac, dla którego kończył budowę pałacu w Dowspudzie. Był autorem ponad 40 wielkich i ok. 50 pomniejszych projektów. Wiele jego projektów zostało zrealizowanych w różnych miastach: Busku, Siedlcach, Kaliszu, Płocku, Radomiu. W Warszawie są to m.in.: kościół św. Karola Boromeusza na Woli, kościół Wszystkich Świętych na placu Grzybowskim, kościół św. Anny w Wilanowie, hotel Europejski, pałac Branickich na Nowym Świecie, pałac Paca na ul. Miodowej czy wodozbiór w Ogrodzie Saskim. Jednym z ciekawszych projektów Marconiego jest Dworzec Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej w Warszawie. Został zaprojektowany tak, by przypominał dwa stykające się powozy i mierzył 160 metrów, czyli tyle, ile przeciętny pociąg w tamtych czasach. Całość zaprojektowana była w stylu renesansu florenckiego. W latach 1851-1858 był profesorem w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. W połowie XIX w. Marconi opracował projekt miejskiego wodociągu. Zakładał on, że rurociąg połączy Ogród Saski z placami Teatralnym i Zamkowym oraz Rynkiem Starego Miasta. Jego elementami miały być 4 wodotryski, 16 zdrojów ulicznych oraz 32 hydranty przeciwpożarowe. Marconi należał do licznych towarzystw i komitetów działających na rzecz społeczeństwa w Królestwie Polskim. Był także pedagogiem, wykładał architekturę w Szkole Sztuk Pięknych i rysunek perspektywiczny w Szkole Inżynierii Dróg i Mostów przy Uniwersytecie Warszawskim. Publikował również prace z dziedziny architektury. Polska stała się jego ojczyzną.Zmarł w 1863 roku.