Ignacy Blumer

Pochodził ze szkockiej rodziny (czasem jego nazwisko pisano Bloomer) osiadłej na Podolu. W wojsku przebywa od roku 1791 w kawalerii narodowej, w której składzie bierze udział w wojnie z Rosją w 1792 r, a następnie po wcieleniu siłą do armii rosyjskiej na wieść o insurekcji kościuszkowskiej ucieka i walczy w stopniu porucznika. Po upadku powstania przedostaje się przez Konstantynopol do Włoch, gdzie wstępuje do Legionów Polskich. W roku 1799 już jako kapitan dostaje się do austriackiej niewoli, z której wraca rok później, by wraz z częścią polskich oddziałów popłynąć na San Domingo. Tam walczy, wykazując się odwagą. Po przejściu, śmiertelnej dla wielu żółtej febry wyprowadza oddział ponad 100 ozdrowieńców z okrążonego miasta i przeprowadza bez strat przez wrogi teren. Odpływa wreszcie z grupą polskich żołnierzy na Kubę. Podczas podróży, wiozący ich statek zostaje zaatakowany i zdobyty przez brytyjski okręt wojenny. W efekcie francuska załoga zostaje wzięta do niewoli, natomiast Polacy pozostają na statku. W tej sytuacji zaczynają zajmować się korsarstwem. Wreszcie lądują na Florydzie, gdzie planowali założyć osadę, której królem miał być Ignacy Blumer. Ostatecznie Blumer decyduje się na powrót do Europy, gdzie znów służy w armii francuskiej. Do armii polskiej wraca w roku 1807 i bierze udział w wojnie w 1809 roku oraz w wyprawie na Moskwę w 1812 roku. Szczególnie wyróżnił się w bitwach pod Smoleńskiem i Tarutino. W okresie Królestwa Kongresowego Ignacy Blumer awansował do stopnia generała i należał do gorliwych lojalistów oraz bliskiego kręgu współpracowników Wielkiego Księcia Konstantego. Był bezwzględnym w swoich wyrokach członkiem Sądu Wojennego Najwyższego. „Konstanty zawsze mógł polegać na jego gotowości do wydawania »właściwych«, zgodnych z jego życzeniem wyroków”. W nocy 29 listopada ginie zastrzelony pod arsenałem przez żołnierzy 5 Pułku Piechoty Liniowej.