Ignacy Krzyżanowski

Początkowo uczył go ojciec, a Ignacy jako czternastolatek dawał koncerty jako pianista. Podjął studia na wydziale filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego i jednocześnie u Franciszka Mireckiego uczył się harmonii. W 1843 r. usłyszał go odwiedzający Kraków Ferenc Liszt i doradził mu studia w Paryżu, a Krzyżanowski docenił radę i przez kolejne pięć lat studiował w Konserwatorium Paryskim pod kierunkiem Hipolita Coleta. Koncertował we Francji i Anglii, doceniali go Fryderyk Chopin i austriacki pianista i kompozytor Sigismund Thalberg. Do kraju powrócił w 1848 r. z powodu choroby oczu, początkowo mieszkał w Krakowie, a od 1852 r. na stałe zamieszkał w Warszawie. Nadal koncertował, komponował, ale przede wszystkim zajął się pracą pedagogiczną i wkrótce miał opinię doskonałego nauczyciela gry na fortepianie. Oprócz pracy dydaktycznej pisał o muzyce, liczne artykuły publikował w pismach, m.in. „Ruch Muzyczny”, „ Tygodnik Muzyczny”, „Echo Muzyczne”, w tygodniku „Bluszcz” zamieszczał sprawozdania z warszawskich wydarzeń muzycznych. Drukiem ukazało się ok. 80 kompozycji Krzyżanowskiego na fortepian, był to sonaty, wariacje, krakowiaki, polonezy, mazury, nokturny oraz pieśni solowe. Jego kompozycje były wysoko oceniane przez ówczesnych krytyków muzycznych, pisano o nim, że jest „godnym naśladowcą Chopina”, podkreślano „bogactwo inwencji oraz zalety opracowania technicznego”. Wraz z Rudolfem Stroblem opracował szereg melodii ludowych do wykonania na cztery ręce. Józef W. Reiss pisał „ muzyka Krzyżanowskiego dla swego szlachetnego stylu zasługuje na to, aby uchronić ją od zapomnienia”… Mimo wysokich ocen krytyków jego twórczość uległa zapomnieniu.