Ignacy Tłoczyński

Najlepszy polski tenisista okresu przedwojennego, zawodnik Legii od 1930 roku. Na to miano zasłużył zdobywając Puchar Millera za pięć tytułów singlowego mistrza Polski. Urodził się w Poznaniu, tam zaczynał karierę w AZS-ie. Pierwszy raz błysnął w meczu Pucharu Davisa z Rumunią, w którym zdobył 2 z 3 punktów dla reprezentacji Polski. Niedługo po tym sukcesie przeniósł się do Legii. Klub załatwił mu pracę w Państwowym Instytucie Wychowania Fizycznego. Mając zaledwie 19 lat pierwszy raz został mistrzem Polski. To był początek wspaniałej kariery. W ostatnim przedwojennym sezonie sięgnął po wspomniany Puchar Millera, w rodzinnym Poznaniu. Świetnie wiodło mu się we French Open. Na kortach Rolanda Garrosa, gdzie w 1939 roku dotarł do ćwierćfinału w grze pojedynczej i do półfinału w deblu, wspólnie z Adamem Baworowskim. W czasie okupacji już w grudniu 1939 r. wstąpił do Związku Walki Zbrojnej (późniejszej AK), zajmował się m.in. kolportażem prasy. Walczył w powstaniu warszawskim (batalion „Ruczaj”), 1 sierpnia 1944 r. wraz z bratem Ksawerym i kilkoma innymi tenisistami brał udział w zwycięskim szturmie na koszary SS przy ul. Koszykowej, okupując go lekkimi ranami. Niedługo potem został ciężko ranny podczas bombardowania. Po kapitulacji trafił do obozu jenieckiego pod Salzburgiem. Nigdy już nie wrócił do Polski. W 1946 r. wystąpił na kortach Wimbledonu. Gdy na życzenie przedstawicieli ambasady PRL usunięto polską flagę przy jego nazwisku, głośno zaprotestował, wywołując skandal dyplomatyczny. Rok później także zagrał w tym londyńskim turnieju, pod polską flagą. Zmarł w Edynburgu.