Irena Słońska

Irena Słońska to postać o wybitnym znaczeniu w polskiej pedagogice oraz literaturze dla dzieci. Jest rozpoznawalna jako ceniona autorka książek i artykułów poświęconych literaturze dla najmłodszych czytelników, a także podręczników szkolnych, które przez wiele lat cieszyły się popularnością. Skończyła studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie obroniła pracę doktorską z filozofii w zakresie pedagogiki. W tym czasie pracowała jako sekretarka Melchiora Wańkowicza. Jednocześnie ukończyła Studium Pracy Społeczno-Oświatowej przy Wydziale Pedagogicznym Wolnej Wszechnicy Polskiej i pracowała w Miejskiej Pracowni Psychologicznej w Warszawie. Od roku 1934 roku aż do wybuchu wojny pracowała w nowo utworzonym Referacie Audycji dla Szkół Polskiego Radia. W okresie II wojny światowej Irena Słońska działała w strukturach Armii Krajowej w stopniu kapitana. Ponadto angażowała się w tajne nauczanie, organizując roczne pomaturalne Studium Pracy Wychowawczo-Kulturalnej. Podczas powstania warszawskiego pełniła funkcję dowódcy oddziału łączniczek AK. Po upadku powstania została przewieziona do obozu przejściowego w Pruszkowie. Irena Słońska po zakończeniu wojny zajmowała się pracą naukową i pedagogiczną. W swoich badaniach i pracach pedagogicznych podkreślała fundamentalne znaczenie literatury dla dzieci w procesie ich rozwoju, zarówno pod względem intelektualnym, jak i emocjonalnym. Była również zwolenniczką wychowania estetycznego, które miało na celu rozwijanie wrażliwości dziecka na piękno otaczającego świata. Ponadto organizowała kursy dla opiekunów dziecięcych. Pod koniec lat 70. i w latach 80. udostępniała swoje mieszkanie przy ul. Wiejskiej w Warszawie na archiwum dokumentów działalności opozycji demokratycznej w PRL i wydawnictw niezależnych.