Izabella Barcińska

Otrzymała staranne wykształcenie w tym muzyczne. Gry na fortepianie uczył ją Wojciech Żywny. Prowadziła działalność społeczną między innymi działając wraz z siostrą w Związku Patriotycznego Dobroczynności Pań Polskich, który opiekował się osobami represjonowanymi po upadku Powstania Listopadowego. Opiekowała się rodzicami, którzy zamieszkali wraz z nią. Zajmowała się również działalnością literacką. Po śmierci siostry Ludwiki i matki, przejęła opiekę nad spuścizną Fryderyka. W jej mieszkaniu, przy ulicy Nowy Świat zgromadziła liczne pamiątki po bracie, w tym należący do niego fortepian. Został on wyrzucony na bruk prze carskich żołnierzy, po nieudanym zamachy na gubernatora Berga. Wydarzenie to upamiętnił C.K. Norwid w słynnym wierszu "Fortepian Szopena". Uległo wówczas zniszczeniu wiele pamiątek po wielkim kompozytorze.