Działaczka społeczna i oświatowa, organizatorka i kierowniczka tajnych wyższych kursów naukowych dla kobiet, tzw. Uniwersytetu Latającego, założycielka Czytelni Dzieł i Pism Naukowych w Warszawie. Działaczka na rzecz równouprawnienia kobiet i dostęp każdego człowieka do oświaty.
W Imperium Rosyjskim kobietom nie wolno było kształcić się na uczelniach wyższych. Z tą jawną dyskryminacją w drugiej połowie XIX wieku postanowiła walczyć młoda nauczycielka, Jadwiga Szczawińska.
Gdy w roku 1880 Jadwiga Szczawińska ukończyła II Gimnazjum Żeńskiego w Warszawie zaproponowano jej pracę nauczycielki w szkole, której była do tej pory uczennicą. Nie zagrzała długo miejsca na państwowej posadzie, gdyż koncepcje na temat edukacji przez nią głoszone, znacznie odbiegały od oficjalnej polityki państwa w tej dziedzinie. Aby utrzymać się zmuszona była podjąć pracę w prywatnych pensjach. Pracując w prywatnych placówkach poszerzała własną wiedzę na tajnych kursach i nielegalnych wykładach ale nie do końca spełniały one jej oczekiwania.
W roku 1885 zdecydowała się utworzyć tajną wyższą uczelnię dla kobiet według swoich wyobrażeń. Pozyskała wykładowców wywodzących się z uznanych kręgów naukowych, co gwarantował wysoki poziom edukacji i uczelnia szybko zyskała jak najlepszą opinię nie tylko pośród kobiet. Ponieważ działalność edukacyjna w tej formie była nielegalna, wykłady odbywały się w prywatnych mieszkaniach, w niewielkich grupach, a z powodu nieustających zmian miejsc spotkań szkoła zyskała miano „Latającego Uniwersytetu”. Uczestnictwo w wykładach tajnego uniwersytetu wiązało się, jak w legalnie działającej instytucji, z koniecznością opłacania czesnego. Dzięki temu uczelnia była samowystarczalna i mogła wypłacać honoraria wykładowcom. Według szacunkowych danych przyjmuje się, że w ciągu dwudziestu lat istnienia „Latający Uniwersytet” ukończyło około pięciu tysięcy kobiet!
W 1905 roku, gdy możliwe stało się zalegalizowanie działalności, „Latający Uniwersytet” przekształcił się w Towarzystwo Kursów Naukowych.
Jadwiga Szczawińska utworzyła w roku 1890 Czytelnię Dzieł i Pism Naukowych której zbiory stały się podstawą dla tworzonej w roku 1907 pierwszej biblioteki publicznej, dzisiaj znanej jako Biblioteka Publiczna m.st. Warszawy.
W 1893 Jadwiga Szczawińska wyszła za mąż za pedagoga i psychologa, wykładowcę na stworzonej przez nią uczelni, Jana Dawida.
Po roku 1894, na skutek sporów na temat sposobu dalszego administrowania tajną uczelnią Szczawińska została usunięta z zarządu „Latającego Uniwersytetu” i Czytelni. Pewien wpływ na te decyzje miał jej apodyktyczny charakter oraz radykalne poglądy. W latach 1900 - 1910 współredagowała z mężem czasopisma „Głos” a później „Przegląd Społeczny” wydawany od roku 1907 pod nazwą „Społeczeństwo”.
Zmęczona nieustanną walką o prawa kobiet do oświaty, zniechęcona brakiem zrozumienia dla jej idei i skonfliktowana ze współpracownikami, w lutym 1910 roku popełniła samobójstwo. Mimo, że czyn ten świadczył o poczuciu klęski, Jadwiga Szczawińska-Dawidowa została zapamiętana jako jeden z symboli walki o równouprawnienie kobiet.
"W Imperium Rosyjskim kobietom nie wolno było kształcić się na uczelniach wyższych. Z tą jawną dyskryminacją w drugiej połowie XIX wieku postanowiła walczyć młoda nauczycielka, Jadwiga Szczawińska.
Gdy w roku 1880 Jadwiga Szczawińska ukończyła II Gimnazjum Żeńskiego w Warszawie zaproponowano jej pracę nauczycielki w szkole, której była do tej pory uczennicą. Nie zagrzała długo miejsca na państwowej posadzie, gdyż koncepcje na temat edukacji przez nią głoszone, znacznie odbiegały od oficjalnej polityki państwa w tej dziedzinie. Aby utrzymać się zmuszona była podjąć pracę w prywatnych pensjach. Pracując w prywatnych placówkach poszerzała własną wiedzę na tajnych kursach i nielegalnych wykładach ale nie do końca spełniały one jej oczekiwania.
W roku 1885 zdecydowała się utworzyć tajną wyższą uczelnię dla kobiet według swoich wyobrażeń. Pozyskała wykładowców wywodzących się z uznanych kręgów naukowych, co gwarantował wysoki poziom edukacji i uczelnia szybko zyskała jak najlepszą opinię nie tylko pośród kobiet. Ponieważ działalność edukacyjna w tej formie była nielegalna, wykłady odbywały się w prywatnych mieszkaniach, w niewielkich grupach, a z powodu nieustających zmian miejsc spotkań szkoła zyskała miano „Latającego Uniwersytetu”. Uczestnictwo w wykładach tajnego uniwersytetu wiązało się, jak w legalnie działającej instytucji, z koniecznością opłacania czesnego. Dzięki temu uczelnia była samowystarczalna i mogła wypłacać honoraria wykładowcom. Według szacunkowych danych przyjmuje się, że w ciągu dwudziestu lat istnienia „Latający Uniwersytet” ukończyło około pięciu tysięcy kobiet!
W 1905 roku, gdy możliwe stało się zalegalizowanie działalności, „Latający Uniwersytet” przekształcił się w Towarzystwo Kursów Naukowych.
Jadwiga Szczawińska utworzyła w roku 1890 Czytelnię Dzieł i Pism Naukowych której zbiory stały się podstawą dla tworzonej w roku 1907 pierwszej biblioteki publicznej, dzisiaj znanej jako Biblioteka Publiczna m.st. Warszawy.
W 1893 Jadwiga Szczawińska wyszła za mąż za pedagoga i psychologa, wykładowcę na stworzonej przez nią uczelni, Jana Dawida.
Po roku 1894, na skutek sporów na temat sposobu dalszego administrowania tajną uczelnią Szczawińska została usunięta z zarządu „Latającego Uniwersytetu” i Czytelni. Pewien wpływ na te decyzje miał jej apodyktyczny charakter oraz radykalne poglądy. W latach 1900 - 1910 współredagowała z mężem czasopisma „Głos” a później „Przegląd Społeczny” wydawany od roku 1907 pod nazwą „Społeczeństwo”.
Zmęczona nieustanną walką o prawa kobiet do oświaty, zniechęcona brakiem zrozumienia dla jej idei i skonfliktowana ze współpracownikami, w lutym 1910 roku popełniła samobójstwo. Mimo, że czyn ten świadczył o poczuciu klęski, Jadwiga Szczawińska-Dawidowa została zapamiętana jako jeden z symboli walki o równouprawnienie kobiet."
