Jakub Ferdynand Bogusławski

Od 1773 roku służył w wojsku, uczestnik wojny polsko-rosyjskiej w 1792 roku (brał udział w bitwach pod Zieleńcami i Dubienką), następnie walczył w postaniu kościuszkowskim w 1794 roku (m.in. brał udział w obronie Warszawy i bitwie pod Bydgoszczą). Po upadku powstania udał się na emigrację do Francji, gdzie zaciągnął się do armii francuskiej i służył tam jako oficer, by przejść w roku 1797 do Legionów Polskich we Włoszech, gdzie służył do ich rozwiązania w 1801 roku. Brał udział w bitwach pod Legnano i Weroną. W 1803 roku walczył na San Domingo, wrócił z wyspy przez Jamajkę, skąd Anglicy wypuścili wziętych do niewoli polskich oficerów. W latach 1804-07 walczył w 1 Półbrygadzie Polskiej we Włoszech; od roku 1807 w wojsku Księstwa Warszawskiego, uczestnik kampanii 1809 roku (pod Radzyminem i Sandomierzem) oraz kampanii 1812 roku. Odznaczony za bitwę pod Borysowem. Od roku 1813 dowódca Korpusu Inwalidów Królestwa Polskiego; odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari. Znany był ze swojej odwagi oraz dbania o honor. Bogusławski słynął również z licznych pojedynków (około 60), w których zabił 15 przeciwników. Jeden z najsłynniejszych pojedynków odbył się w Weronie na pistolety. Jego przeciwnikami byli czterej oficerowie francuscy, którzy wcześniej obrazili Bogusławskiego, co skończyło się pojedynkiem na pistolety. W efekcie trzech z nich zginęło, a jeden został ciężko ranny. Pojedynek ten opisał Henryk Sienkiewicz w swojej ostatniej, niedokończonej powieści pod tytułem Legiony. „Tymczasem starszy z sekundantów stanął przed pułkownikiem i meldował: – Dwóch zabitych, trzeci śmiertelnie ranny, ostatni obie nogi przestrzelone. […] – Kapitan po zabiciu pierwszego przeciwnika oświadczył, że poprzestanie na przeproszeniu przez trzech pozostałych, ale oni nie chcieli się zgodzić. […] – Dalej wytrzymał każdy pierwszy strzał i czterokrotnie strzelał drugi”. Wykaz służby wojskowej Bogusławskiego znajduje się w postaci epitafium na ścianie kościoła parafialnego św. Karola Boromeusza na Powązkach.