Jan Wasilkowski

Uznany ekspert w zakresie prawa rodzinnego, spadkowego i rzeczowego. Pochodził z Małopolski, ze Sławkowa, z okolic Olkusza. Studia prawnicze rozpoczął w Wiedniu w 1918, czyli tuż przed końcem wojny i rozpadem Austro-Węgier r. Po roku przeniósł się do Krakowa. Ukończył je w 1923 r. W czasie studiów brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako podporucznik artylerii. Na Uniwersytecie Warszawskim znalazł się w 1924 r., piął się stopniowo w hierarchii akademickiej, ostatecznie uzyskując w 1936 r. tytuł profesora nadzwyczajnego. Od 1933 r. zasiadał w Komisji Kodyfikacyjnej RP. Kurator Żydowskiego Stowarzyszenia Prawników Studentów UW i korporacji „Respublika”. Podczas II wojny światowej brał udział w obronie Warszawy, a po jej upadku trafił do oflagu. Po wojnie, w 1947 r. został profesorem zwyczajnym prawa cywilnego UW i dziekanem Wydziału Prawa UW. W tym samym czasie awansował na Sędziego Sądu Najwyższego. Dwa lata później został rektorem. Ogromny wpływ na jego życie zawodowe miały bliskie związki z władza komunistyczną – był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, na emeryturze został przewodniczącym Komisji Kodyfikacyjnej przy Ministrze Sprawiedliwości i posłem na Sejm. Jego druga żona, Zofia Gawrońska (1910-1996), była pierwszą kobietą w Polsce Ludowej mianowaną ministrem (sprawiedliwości w latach 1956-1957). Dwukrotnie zasiadał w Sądzie Najwyższym. W 1980 wstąpiła do „Solidarności”, a podczas obrad Okrągłego Stołu reprezentowała opozycję.