Jan Włodzimierz Lgocki

Włączył się aktywnie w walkę o polskość już w 1905 r., kiedy uczestniczył w strajkach szkolnych w Warszawie i Łodzi. W wolnej Polsce zajął się podnoszeniem poziomu życia społeczeństwa pracując w ubezpieczeniach. Został pierwszym dyrektorem ZUS-u i pełnił tę funkcję w latach 1935-38. Kaliszanin, urodzony 2 stycznia 1889 roku, syn Stanisława i Marii ze Stachurskich. Już w latach szkolnych zaangażował się w działalność społeczną w robotniczych kółkach oświatowych, należał do Związku Młodzieży Postępowej Szkół Średnich. Brał udział w strajku szkolnym 1905 r. Opuścił Kalisz, żeby kontynuować naukę najpierw w Szkole Handlowej Kupiectwa Łódzkiego, później w akademiach handlowych Wiednia i Lipska. Po powrocie do kraju zdobywał doświadczenie jako pracownik towarzystw ubezpieczeniowych w Łodzi i Warszawie, wykładał również w WSH i Szkole Nauk Politycznych w Warszawie. Zaangażował się w pracę związków zawodowych. Od 3 września 1929 r. był dyrektorem Zakładu Ubezpieczeń Pracowników Umysłowych w Poznaniu. Po wejściu w życie ustawy scaleniowej został dyrektorem Izby Ubezpieczeń Społecznych, a następnie, po powołaniu do życia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (w 1934 r.) – jego pierwszym dyrektorem naczelnym. Został odznaczony Krzyżem Odrodzenia Polski w 1936 r. Po konflikcie z ministrem Marianem Zyndram-Kosciałkowskim odwołany ze stanowiska. Zmarł 13 XII 1954 r.