Jan Zachwatowicz

Studiował w Instytucie Inżynierów Cywilnych w Petersburgu. Po dotarciu do Warszawy, zatwierdził swój dyplom architekta na Politechnice Warszawskiej i dołączył jako asystent do Katedry Rysunku Odręcznego, gdzie wraz z profesorem Zygmuntem Kamińskim realizował przez lata zamówienia rysunkowe. W 1930 roku zaczął zajmować się grupowaniem wielu wybitnych naukowców różnych specjalności – historyków sztuki, architektów, historyków. Celem tych działań było pogłębienie wiedzy na temat zabytków w całej Polsce. Dzięki jego pracy, odbudowa kraju po II wojnie światowej, była o wiele łatwiejsza. W 1945 został kierownikiem Wydziału Architektury Zabytkowej Biura Odbudowy Stolicy, a w latach 1945–1951 był także Generalnym Konserwatorem Zabytków. Stare Miasto zostało odbudowanie według jego koncepcji – zamiast pozostawienia go w postaci gruzowiska lub zabudowania nowoczesnymi blokami, jak chciało wielu.