Jerzy Waldorff

Syn wielkopolskiego ziemianina Józefa Witolda Preyssa, nazwisko Waldorff przyjął w 1953 r. Studiował prawo na Uniwersytecie Poznańskim oraz w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Poznaniu. W 1932 r. przeniósł się do Warszawy, poświęcając się pracy dziennikarskiej (m.in. na łamach „Kuriera Porannego” i „Prosto z Mostu”). Po wojnie znalazł się w zespole redakcyjnym „Przekroju”, publikował też na łamach „Ruchu Muzycznego” i „Polityki”. Współpracował z powojennymi kabaretami literackimi Krakowa i Warszawy. W Polskim Radiu prowadził audycje muzyczne, w oparciu o które ukazała się książka Sekrety Polihymnii. Współpracował też z Telewizją Polską. Umiejętnie akcentował zgodnie ze swoim pochodzeniem cechy klasy ziemiańskiej i przedwojennego bogatego mieszczaństwa, zyskując ogromną popularność widzów. Popularność tę od końca lat 60. XX w. zaczął wykorzystywać dla inicjowania akcji społecznych. Należały do nich m.in.: zbiórka darów dla Muzeum Teatralnego, odbudowa Pałacyku Szustra w Warszawie, akcja wykupienia w Zakopanem willi Karola Szymanowskiego, będąc zagorzałym popularyzatorem jego twórczości (m.in. jako autor książki Serce w płomieniach. Opowieść o K. Szymanowskim). W 1974 r. powołał Społeczny Komitet Opieki nad Starymi Powązkami, do końca życia pełniąc funkcję jego przewodniczącego.