Józef Przyborowski

Pochodził z Wielkopolski, ukończył studia filologiczne we Wrocławiu. Był nauczycielem łaciny, greki i języka polskiego w gimnazjach w Trzemesznie i Poznaniu. W Poznaniu w latach 1854 – 1863 zarządzał Archiwum Grodzkim. Korzystając z bogatego źródła jakie stanowiło archiwum publikował w czasopismach poznańskich prace z dziedziny historii, literatury i numizmatyki. Od 1862 r. był wykładowcą jęz. polskiego i historii literatury polskiej w Szkole Głównej w Warszawie, jednocześnie pełniąc funkcję naczelnego bibliotekarza Szkoły. W latach 1871 – 1887, po przekształceniu Szkoły Głównej w uniwersytet carski był lektorem jęz. niemieckiego. Od 1872 r. do końca życia pracował także Bibliotece Ordynacji Zamoyskich. Opracował instrukcję reorganizacji bibliotek. Poza pracą bibliotekarską skupiał się na studiach językowych i archeologicznych, przez kilka lat redagował pismo „Wiadomości Archeologiczne”, wydawał rozprawy z dziedziny językoznawstwa, literatury staropolskiej i archeologii, zainicjował redagowanie „Słownika języka polskiego”, współpracował przy jubileuszowym wydaniu „Dzieł wszystkich” Jana Kochanowskiego.