Julia Halina Piwońska

Studiowała filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim, należała do Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). W Warszawie Piwońska wstąpiła do Ochotniczej Legii Kobiet. Piwońska wzięła udział w walkach o Lwów i Wilno, a potem w wojnie polsko-bolszewickiej. Ranna w bitwie na przedmieściu Lwowa awansowała do stopnia porucznika OLK. We wrześniu 1939 r. razem z Władysławą Piechowską uzyskała akt powołania Kobiecych Batalionów pomocniczej służby wojskowej. W czasie II wojny światowej należała do konspiracyjnych sił zbrojnych Polskiego Państwa Podziemnego (do Armii Krajowej, wcześniej był to Związek Walki Zbrojnej). Brała udział w powstaniu warszawskim, walcząc na Woli, Starym Mieście i w Śródmieściu. Po wojnie pracowała w Biurze Odbudowy Stolicy. Zmarła w 1974 roku. Pochowana jest w mogile zbiorowej uczestniczek Przysposobienia Wojskowego Kobiet – żołnierek Wojska Polskiego w obu wojnach światowych.