Juliusz Niemirycz

Pochodził z rodziny znanej na Ukrainie, która w czasach panowania Stanisława Augusta przeniosła się w Sandomierskie. Urodził się w Radostowie koło Opatowa, w majątku rodzinnym. Po ukończeniu szkoły średniej studiował na paryskiej Sorbonie i uzyskał stopień doktora filozofii. Kolejne studia ukończył w Petersburgu, na wydziale prawa Uniwersytetu Petersburskiego. Lata 50-te XIX w. spędził w Staszowie, gdzie był sędzią pokoju i członkiem Towarzystwa Rolniczego w Królestwie Polskim. Z czasem, po przeniesieniu do Warszawy był adwokatem Sądu Apelacyjnego, obrońcą przy Departamentach IX i X Senatu Rządzącego w Warszawie. W 1876 r., po reformie sądownictwa w zaborze rosyjskim, został adwokatem przysięgłym. Uzyskał koncesję na wydawanie dziennika „Słowo”, jednak zrezygnował z wydawania gazety a koncesję przekazał Antoniemu Wrotnowskiemu. Stało się to po śmierci jego jedynej córki Wandy, która zmarła w wieku 10 lat w 1881 r. Pod koniec lat 90. XIX w. często przebywał w Zakopanem, gdzie spotykał się z Henrykiem Sienkiewiczem i Stanisławem Witkiewiczem. Był autorem rozpraw prawniczych oraz prac filozoficznych, a w Paryżu wydano jego dwie powieści mistyczne pisane w języku francuskim.