Karol Benni

Swoją edukację rozpoczął od nauki w domu przez rodziców, a później ukończył gimnazjum w Piotrkowie Trybunalskim. W 1860 wyjechał na studia do Paryża, gdzie uzyskał dyplom w wieku 22 lat. Uczestniczył w powstaniu styczniowym, po zakończeniu którego uniknął aresztowania i powrócił do Paryża. Tam też odbywał przez dwa lata praktyki w szpitalu, po czym uzyskał tytuł doktora medycyny i chirurgii na podstawie swojej rozprawy naukowej. Później powrócił do kraju i pracował w wielu szpitalach oraz dołączył do Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego. W okresie od 1871 do 1880 roku pełnił funkcję ordynatora oddziału chirurgicznego w Szpitalu Dzieciątka Jezus, początkowo zastępując Korzeniowskiego, a później (od 1876 roku) kierując oddziałem kobiecym. Bardzo dużo podróżował, głównie do Francji. Z czasem otworzył również swoją przychodnię. Był bardzo ceniony zarówno przez swoich pacjentów, jak i przez świat lekarski. Przez swoją biegłą znajomość aż pięciu języków brał czynny udział w licznych międzynarodowych zjazdach laryngologów. Pomimo swojej sławy i renomy bardzo angażował się w pomoc innym. Organizował samopomoc dla rodzin powstańców styczniowych, a potem dla samych zesłańców powracających z Rosji do kraju, którzy otrzymywali od niego bezpłatną opiekę lekarską, wsparcie finansowe, a także pomoc przy znalezieniu stałej pracy. Bardzo angażował się także w życie kulturalne. Przez wiele lat organizował spotkania dla elity intelektualnej Warszawy, dyskutowano tam o wielu aspektach życia gospodarczego, kulturalnego czy naukowego. Spotkania te przyciągały ważne osobistości z całego kraju, stałymi gośćmi bywali tam między innymi Henryk Sienkiewicz, Władysław Bogusławski, czy Zygmunt Gloger. Ludzie mówili o nim jako osobie czynu, który nigdy nie potrzebował rozgłosu, a kierował się dobrą wolą i miłością zarówno do kraju, jak i do bliźniego.