Kazimiera Iłłakowiczówna

Za tymi suchymi informacjami kryje się wyjątkowa osoba z bogatym życiorysem. Osoba, która przez całe długie życie pozostała wierna swoim zasadom. Choć dzień urodzin nie budzi wątpliwości, to rek bywa podawany różnie. Wiadomo również, że urodziła się w Wilnie, w rodzinie literackiej – była wnuczką Tomasza Zana i nieślubną córką adwokata Klemensa Zana oraz Barbary Iłłakowiczówny. Po śmierci rodziców trafiła pod opiekę Zofii Buyno, która zadbała o jej edukację w różnych miastach Europy – m.in. w Genewie, Petersburgu i Oksfordzie, a potem w Krakowie studiowała filologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Debiutowała jako nastolatka – wierszem "Jabłonie" w 1905 roku, pierwszy tomik – Ikarowe loty – ukazał się w 1912 roku, kiedy miała dwadzieścia parę lat. W czasie I wojny światowej służyła jako sanitariuszka na froncie wschodnim. Po odzyskaniu niepodległości Polski w 1918 r. podjęła pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, a od 1926 do śmierci marszałka Piłsudskiego była jego osobistą sekretarką. W tym czasie publikowała tomy wierszy poświęcone m.in. Marszałkowi (Płaczący ptak, Słowik litewski, Wiersze o Marszałku Piłsudskim). Po wybuchu II wojny pozostała na emigracji w Rumunii, gdzie wygłaszała odczyty i wspominała Marszałka. Ten okres opisała w swoich wspomnieniach; krajobrazy i serdeczność mieszkańców Rumunii wspominała z wdzięcznością i ciepłem i gdzie nauczyła się biegle rumuńskiego. Tłumaczyła z języków: rosyjskiego, niemieckiego, francuskiego, angielskiego, rumuńskiego i węgierskiego. Miała wyjątkowy talent lingwistyczny, przekładała zarówno poezję jak i prozę. Przetłumaczyła węgierską powieść "Abel w puszczy" Árona Tamásiego, która napisana była w dialekcie seklerskim. Jej tłumaczenie „Anny Kareniny” Tołstoja do dziś uważane jest za przekład kongenialny. Po powrocie do Polski osiadła w Poznaniu, gdzie pozostała aż do śmierci w lutym 1983 r.