Kazimierz Serocki

Kształcił się w konserwatorium w Bydgoszczy, następnie w Warszawie i w Łodzi pod kierunkiem Stanisława Szpinalskiego (fortepian) i Kazimierza Sikorskiego (kompozycja). W latach 1947–1948 został uczniem Nadii Boulanger w Paryżu. W 1949 r. wobec oficjalnego wprowadzenia doktryny socrealizmu w muzyce polskiej powołał wraz z Tadeuszem Bairdem i Janem Krenzem Grupę 49, która choć przystała na tworzenie muzyki „antyelitarnej z ducha”, zaznaczyła, że jej twórcy nie odstąpią od zdobyczy nowoczesnej harmonii i zamierzonego efektu artystycznego. W 1956 r. wraz z Tadeuszem Bairdem zainicjował festiwal muzyki współczesnej „Warszawska Jesień”. Serocki jako kompozytor był czołowym przedstawicielem polskiej powojennej awangardy muzycznej. Stworzył szereg utworów orkiestrowych (m.in. Freski symfoniczne z 1964 r., Pianophonie z 1978 r. z zastosowaniem elektronicznej transformacji dźwięku), utworów kameralnych, fortepianowych, wokalno-instrumentalnych. Tworzył też muzykę do filmów w reżyserii Aleksandra Forda m.in.: Młodość Chopina (1952 r.), Krzyżacy (1960 r.), a także Potop w reżyserii Jerzego Hoffmana (1974 r.). Kompozycje Serockiego przenika witalizm, niezależnie od czasu ich powstania, polegający na szczególnej intensyfikacji wyrazu.