Ksawery Tatarkiewicz

Był synem Jakuba, znanego rzeźbiarza i Antoniny z Brzezińskich. Rodzice pochodzili z rodzin żydowskich, byli neofitami, posiadali szlachectwo. Miał zaledwie 6 lat, gdy zmarł ojciec, wychowywała go matka, spokrewniona z kilkoma znanymi prawnikami. Krewnymi Ksawerego byli sędzia Sądu Najwyższego Józef Brzeziński oraz adwokat Andrzej Brzeziński. Po ukończeniu gimnazjum studiował na Wydziale Prawa i Administracji Szkoły Głównej Warszawskiej i uzyskał stopień magistra. Po odbyciu aplikacji był patronem przy Trybunale Cywilnym, a od 1876 r., po reformie sądownictwa, był adwokatem przysięgłym. Pracował także jako radca prawny Kolei Iwanowsko - Dąbrowskiej. Był specjalistą prawa cywilnego, w „Gazecie Sądowej Warszawskiej” publikował „kronikę cywilną”, a w innych pismach publikował liczne artykuły, w których poruszał aktualne tematy społeczne. Brał udział w tworzeniu pierwszych polskich towarzystw akcyjnych, a z Maksymilianem Poznańskim przełożył na język polski „Historię i instytucje prawa rzymskiego” Vehringa. Pod koniec życia Tatarkiewicz ciężko chorował, co ograniczyło jego aktywność jako prawnika i publicysty. Zapamiętano go jako „człowieka o prawym charakterze i nieczęsto spotykanej uczynności” (Z. Zalewski ). Żonaty z Marią Lubicz-Brzezińską, mieli dwóch synów: Władysława, filozofa, profesora UW i Jana, prawnika.