Ludwik Adam Dmuszewski

Epoka oświecenia w Warszawie to rozkwit kultury i nauki i przede wszystkim rozwój teatru narodowego, dzięki Stanisławowi Augustowi Poniatowskiemu, a także Wojciechowi Bogusławskiemu. Teatr bez aktorów nie może istnieć, stąd odwiedzamy grób kolejnej postaci zasłużonej dla Warszawy – aktor, reżyser, dyrektor Teatru Narodowego – Ludwik Dmuszewski. Był aktorem Teatru Narodowego, a następnie jego dyrektorem i okazał się bardzo prężnym organizatorem życia teatralnego. Prowadził także wykłady w Szkole Dramatycznej obejmujące: krytykę, historię i literaturę dramatyczną. W 1808 roku razem z Alojzym Fortunatem Żółkowskim wydał Dykcjonarzyk teatralny. W latach 1810-1816 był wydawcą i redaktorem Rocznika Teatru Narodowego, opublikował w nim krótką kronikę teatru polskiego. Działał charytatywnie na różnych polach... był opiekunem Towarzystwa Dobroczynności, a od 1839 roku członkiem Rady Opiekuńczej Instytutów Dobroczynnych. Wraz z muzykiem Wojciechem Żywnym i tu ważna dygresja – Żywny był pierwszym profesjonalnym nauczycielem muzyki Fryderyka Chopina – Ludwik Dmuszewski założył Towarzystwo Podupadłych Artystów, Ich Wdów i Sierot. Był to rodzaj kasy zapomogowo-wspierającej rodziny artystów, wkrótce został jej wiceprezesem. Był istotną postacią dawnej Warszawy. Jest pochowany razem z żoną Konstancją - aktorką i śpiewaczką teatru Narodowego.