Ludwik Osiński

Uczęszczał do szkoły prowadzonej przez pijarów, następnie wstąpił do zakonu pijarów i w klasztorze w Szczuczynie odbywał studia. Z zakonu zrezygnował po III rozbiorze, osiadł w Warszawie, gdzie pracował jako nauczyciel i tworzył. Wprawdzie pisał niewiele, ale stanowcze sądy, zalety towarzyskie oraz talent spowodowały, że szybko stał się jednym z literackich autorytetów Warszawy. W 1799 r. wydał tomik wierszy „Zbiór zabawek wierszem”. W latach 1801–05 publikował w „Nowym Pamiętniku Warszawskim”, współpracował przy założeniu Warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, którego był członkiem, a następnie sekretarzem. Przez kilka lat prowadził z Konstantym Wolskim pensję (pensjonat, rodzaj szkoły) dla młodzieży męskiej, gdzie wykładał literaturę i język polski. W czasach Księstwa Warszawskiego sprawował wiele funkcji i urzędów. Zafascynowany teatrem, tworzył i dokonywał przekładów, współpracował z Bogusławskim, mimo różnic w poglądach. W 1808 ożenił się z wybitną aktorką, Rozalią Bogusławską, córką Wojciecha. Od 1814 r. był dyrektorem Teatru Narodowego, który przejął od swego teścia. Funkcję tę sprawował do roku 1816.