Ludwika Jędrzejewicz

Była najstarszą i najbardziej zżytą z bratem siostrą Fryderyka Chopina. Muzyki uczyła się u Wojciecha Żywnego. Jako dziecko uczyła młodszego brata pisać i czytać po polsku i francusku jak oraz gry na fortepianie. Komponowała, miedzy innymi mazurki. O jednym z nich Chopin wyrażał się w liście: "Ludwika skomponowała Mazura jakiego Warszawa jeszcze nie tańczyła". Niestety, żaden z tych utworów nie zachował się do naszych czasów. Brała czynny udział w życiu kulturalnym Warszawy. Bywała miedzy innymi w salonie kulturalnym Jadwigi Łuszczewskiej "Deotymy". Pisała również książki, przeważnie dydaktyczne. Prowadziła działalność charytatywną, między innymi w Komitecie Pań Warszawskich, który zajmował się pomocom pozostającym bez środków do życia i represjonowanym uczestnikom Powstania Listopadowego. Dwukrotnie odwiedziła brata we Francji. Podczas drugiej wizyty w roku 1849, opiekowała się chorym bratem i była obecna przy jego śmierci. W styczniu 1850 roku, wracając do Polski przywiozła potajemnie serce Chopina oraz liczne pamiątki po nim. Opiekowała się do końca życia spuścizna po wielkim kompozytorze.