Paweł Akimow

Urodził się w Moskwie jako Rosjanin (Pawieł Mironowicz Akimow), jednak do końca życia pozostał Polakiem z wyboru. Do Polski trafił wraz z nawałnicą bolszewicką w 1920 r. jako szeregowy żołnierz. Wzięty do niewoli przez Wojsko Polskie, po zakończeniu wojny, w 1921 r., został zwolniony, lecz zdecydował się pozostać i osiadł w Warszawie. Od razu rozpoczął starania o przyznanie polskiego obywatelstwa, ale otrzymał je dopiero w 1937 r. W piłkę zaczął grać jeszcze podczas nauki w Moskwie (w klubie Zamoskworieckij Sportiwnyj Krużok). W Polsce przez całą karierę był związany z Legią, z 3-miesięczną przerwą na pobyt w Koronie Warszawa, choć nie udało się tam zbudować drużyny.
Początki w klubie (1923) miał doskonałe. Był objawieniem sportowej Warszawy na pozycji bramkarza oraz pierwszym znaczącym wzmocnieniem dla odbudowującej się drużyny. Intuicja i refleks przy strzałach z bliska były jego dużym atutem, zdarzało mu się jednak puszczać łatwe strzały z dalszej odległości, za co często krytykowali go komentatorzy sportowi. Gdy był w formie, grał jak w transie. Jego refleks znacznie przyczynił się do zdobycia przez Legię pucharu w Turnieju Towarzystwa Eugenicznego w 1926 r. – w ostatniej minucie półfinału z Warszawianką wybronił rzut karny, a w finale z Polonią kilkukrotnie powstrzymywał strzały w sytuacjach sam na sam. Medal za zwycięstwo w tym turnieju przechowywał później przez wiele lat niczym najświętszą relikwię, dzięki czemu dziś można go oglądać w Muzeum Legii. Ostatni mecz w Legii zagrał, mając 38 lat, aż do 2020 roku, do czasu powrotu Artura Boruca, był najstarszym zawodnikiem w historii klubu, który wystąpił w oficjalnym meczu. Przez wiele lat szkolił w klubie drużyny młodzieżowe, a w drugiej połowie lat 30. występował również na boiskach jako sędzia piłkarski. Po wybuchu wojny przedostał się przez Rumunię do Francji, gdzie wstąpił do formowanej 10 Brygady Kawalerii Pancernej gen. Stanisława Maczka. Później pod tym samym dowódcą służył w 1 Dywizji Pancernej, z którą przeszedł szlak bojowy we Francji, Belgii i Holandii. Był poważnie ranny w brzuch. Za ratowanie życia rannych żołnierzy pod ostrzałem został odznaczony Orderem Virtuti Militari. Po wojnie od 1949 r. pracował jako instruktor sportowy na warszawskiej Skrze.