Piotr Rytel

Kształcił się w Instytucie Muzycznym w Warszawie w zakresie kompozycji pod kierunkiem Zygmunta Noskowskiego oraz gry na fortepianie u Aleksandra Michałowskiego (dawnego ucznia Karola Mikulego we Lwowie, który kształcił się wcześniej u Fryderyka Chopina). Następnie został Rytel wieloletnim pedagogiem swojej macierzystej uczelni w latach 1911–1939 (od 1919 r. – Państwowego Konserwatorium Muzycznego). Pracował także jako wykładowca powojennej Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej (a następnie jako rektor PWSM w Sopocie). Tworzył utwory symfoniczne (m.in. poematy Grażyna oraz Legenda o św. Jerzym), koncerty fortepianowe, utwory kameralne, kantaty (m.in. Testament mój oraz Grób Agamemnona do wierszy Juliusza Słowackiego), opery: Ijola wg dramatu Jerzego Żuławskiego, będąca przedłużeniem estetyki młodopolskiej (wystawiona w Warszawie w 1927 r.), Krzyżowcy (skomponowana w 1941 r.). Jako krytyk muzyczny Rytel wyrażał postawę konserwatywną, wywołując przy tym wiele polemik (pisał nieraz pod pseudonimem Witold Szeliga). Do uczniów Piotra Rytla w zakresie kompozycji należeli m.in. Tadeusz Baird oraz prekursorzy polskiej muzyki elektronicznej (mimo konserwatywnych upodobań profesora) jak Piotr Kotoński i Andrzej Markowski.