Pius Kiciński

Pierwsze nauki pobierał u jezuitów, a następnie rozpoczął naukę w szkole Nowodworskiego w Krakowie. Już w 1776 roku rozpoczął pracę w gabinecie królewskim, gdzie też zdobył bardzo szybko zaufanie, poprzez pracowitość i sumienność jaką się wykazywał. Od 1783 kierował gabinetem która, jednakże dopiero po 3 latach oficjalnie otrzymał oficjalnie funkcje szefa gabinetu. Dodatkowo, w 1784 roku, został komisarzem Komisji Ekonomicznej zarządzającej skarbcem królewskim, a dwa lata później opracował plan zredukowanego budżetu. Podczas podróży króla Stanisława Augusta, prowadził całą korespondencje w Warszawie w ścisłym porozumieniu z nim.
O zwolnienie ze swojej funkcji komisarza Komisji Ekonomicznej poprosił w roku 1789, ze względu na fakt, iż został wybrany posłem z ziemi liwskiej na Sejm Czteroletni. Był jedną z bardziej zasłużonych osób przy opracowywaniu Konstytucji 3 Maja. W czasie bankructwa bankierów w Warszawie stracił wszystkie swoje oszczędności. Po zawiązaniu się konfederacji targowickiej, za zgodą króla, wywiózł swoją rodzinę do Galicji, a do Warszawy wrócił pod koniec 1793 roku. Kontynuował swoją pracę w gabinecie króla, jednakże nigdy nie stanął na jego czele oficjalnie, a swoją pracę ograniczył do działań wewnętrznych. Zgłosił chęć uczestniczenia insurekcji kościuszkowskiej, wszedł w skład Sądu Kryminalnego Księstwa Warszawskiego oraz został mianowany przez Radę Najwyższą Narodową komisarzem Komisji Porządkowej Warszawskiej. Po upadku powstania wyjechał do Galicji, do swojej rodziny, gdzie trzymał małe dzierżawy, a król wypłacał mu przez jakiś czas 15 dukatów miesięcznie. Prawdopodobnie przy pomocy króla udało mu się odzyskać część straconych oszczędności, ponieważ jego sytuacja finansowa uległa poprawie. W 1806 roku, cesarz Franciszek, nadał mu tytuł hrabiowski. Powrócił do Królestwa Polskiego w 1817 roku, gdzie został mianowany senatorem-kasztelanem. Dodatkowo zasiadał w Sądzie najwyższym w latach 1819 – 1827. Zmarł w 1828, a pochowany został w katakumbach Cmentarza Powązkowskiego. Niestety tablica nie przetrwała do naszych czasów.