Stanisław Barcewicz

W Instytucie Muzycznym studiował u Apolinarego Kątskiego, potem w Konserwatorium Moskiewskim grę na skrzypcach i kompozycję u Piotra Czajkowskiego. Od 1876 r. koncertował w kraju, a z czasem w wielu krajach Europy. Często dawał koncerty z pianistą Aleksandrem Michałowskim, a także z kwartetem smyczkowym, który założył w 1892 r. i z którym grał do końca życia. Wkrótce po rozpoczęciu kariery został uznany za wirtuoza skrzypiec, miał niezwykle bogaty repertuar, który obejmował prawie wszystkie klasyczne i romantyczne utwory na skrzypce. Był świetnym wykonawcą utworów Henryka Wieniawskiego i Feliksa Mendelssohna-Bartholdy’ego. Współpracował z Operą Warszawską, gdzie był kolejno koncertmistrzem i dyrygentem. Od 1886 r. w Instytucie Muzycznym w Warszawie uczył gry na skrzypcach i altówce oraz prowadził klasę kameralną. W latach 1910–18 był dyrektorem Instytutu Muzycznego. Przez lata swej pracy pedagogicznej wykształcił wielu wybitnych muzyków. Mieczysław Karłowicz dedykował mu „Koncert skrzypcowy A-dur op. 8”. 21 marca 1903 r. podczas koncertu w Berlinie, Barcewicz był jego pierwszym wykonawcą, a orkiestrą dyrygował sam kompozytor.